Topladım anılarımı heybeme, dikişleri darmadağın,
İçinde ne bir vefa kalmış, ne gölgesi o sığındığım dağın.
Yükledim sırtıma aktardığın tüm yalanları tek tek,
Meğer değmezmiş bir ömür, uğruna heba olmak, beklemek.
Geçtiğim o yangın yerlerinden topladım külleri,
Susturdum içimde sana dair açan o son gülleri.
Ne sitemim biter sana, ne de bu yolun yokuşu,
Kırdın ya kanadımı, zor izlersin artık bu kuşun uçuşunu.
Heybemde kırık kalpler, dilimde söyleyemediğim sözler var,
Bıraktığın o enkazın altında koskoca bir gençlik yatar.
Al şimdi eserinle övün, arkana bakmadan git gidebilirsen,
Ben bu yükle de yürürüm, sen kendi vicdanını taşıyabilirsen!