Maalesef bizim yaşantımız böyle. Eskiden beri zayıf olanlar biraz güçlü olanın eline bakmak zorunda, ona boyun eğmek zorunda. Hele kadınlar... Asla söz hakları yok, cevap verme hakları yok, olanı kabullenip acılarıyla yaşamaya alışmak zorundalar.
Kitabın anlatımı çok güzel ama konusu beni açmadı. Beni kapattı, beni boğdu.
Son kısımlardaki o yumruk inmeseydi kitabı yarıda bırakmayı düşünebilirdim.
Hayat mai başlar, siyah sürer. Sonra bir güneş, bir gökkuşağı çıkar mı bilinmez. Hayat bilinmez.
Her şeyin ışığı
Zofia ve Tom’un bakış açılarından okuruz bütün kitabı. Zofia, yüzmeye meraklı; suyun altında ne kadar nefesini tutabileceğinin alıştırmalarını yapan, denizde yüzmeyi seven, hırçın babasıyla az çok anlaşamayan bir kızdır. Tom ise tam tersi; içine kapanık, annesine düşkün, ders yapan, sessiz sakin bir çocuktur.
Zofia’nın babası ve Tom’un annesi evlenirler ve artık dört kişi birlikte yaşayacaklardır. İkisi en başta anlaşamasa da, Zofia Tom’un üstüne gitse de Tom’un sürekli korkularını okuruz. Bu korku da şudur ki Zofia’nın babasının bir gün patlayacağını ve onu bodruma kilitleyeceğini düşünür. Bu yüzden hep uyum sağlamaya çalışır ama böyle bir şey olmaz tabii ki. Zofia’nın babası sürekli ona iyi davranır.
Zofia ise Tom’un annesine sürekli tersler ve kötü davranır. Belli bir süre sonra Zofia’nın babası tekne yapmayı önerir. Tom bunu mutlulukla karşılar çünkü bir şeyler yapmayı çok seviyordur. Zofia da ikisinin baş başa vakit geçirmesini istemediği için bu plana katılır.
Tom’un annesi hamiledir. Çocuğun hastalıklı doğacağını ve ameliyatlar geçireceğini öğrenirler. Bu durum aileyi daha da yakınlaştırır; özellikle de Zofia ve Tom’u. Tom, kardeşinin sağlıklı olmasını ister. Zofia da bebeğin gitmesini istediği için pişmandır. Tom, babasının nasıl davrandığını Zofia’ya açar ve birlikte daha da yakınlaşırlar.
Son olarak bebek sağ salim dünyaya gelir, ameliyatlar geçirir ve en sonunda Tom’la el ele tutuşurken her şey yolundaymış imajı verilerek kitap biter.
Kitabı çok sevdim. İki kişinin kardeş olmaya çalışmasını, birbirinden farklı ve zıt karakterlerin bir araya gelmesini, aile olmaya çalışmalarını okumak tatlı ve güzeldi. Duygulandığım yerler oldu. Tom’u içtenlikle anlayabildim. İki zıt karakteri okumak da eğlenceliydi. Güzeldi.
Reklam
Günümüz selefi akaid anlayışını anlamak için güzel bir eser, ama Türkiye ehli sünnet anlayışı ile uyumlu değil, bu sebeble dikkat edilmeli.
Genede araştırmacılar için son derece yeterli
Sesi hayati ve hafif. Korkacak bir şey yok.·208 syf.·
10/10
2026 10. kitabı
Merhaba 1000Kitap,
21 Haziran’da, Babalar Günü’nde bitirdim. Bu tesadüf bile kitabın etkisini benim için daha da artırdı. Kitabın son sayfasını kapattıktan kısa bir süre sonra babamı aradım. Babalar Günü’nü kutladım, hediyesini alıp almadığını sordum. Sesindeki o heyecanı, o çocuksu sevinci duyunca uzun süre düşündüm. İnsan bazen anne-babasını hep olduğu gibi kalacak sanıyor. Oysa zaman sessizce geçiyor ve bazı anların değeri, yaşanırken tam olarak anlaşılamıyor.
Bu kitap bana en çok sevdiklerime daha sık sarılma isteği verdi. Onların varlığının kıymetini biraz daha derinden hissettirdi. Ama aynı zamanda insanın içinde başka bir kapıyı da aralıyor. Çünkü aile dediğimiz şey yalnızca sevgiyle değil, bazen yaralarla da örülü. Bizi büyüten ellerin bıraktığı izler de var, bizi hayata bağlayan sıcaklığı da. Hangisi daha ağır basıyor, hangisi daha galip geliyor sanırım bunun cevabı herkeste farklı.
Bir anne olarak kitabı okurken kendimden de parçalar buldum. Çocuklarımın bana topladığı birkaç papatyanın beni nasıl mutlu ettiğini düşündüm. Çocuklardan gelen küçücük şeylerin bile insanın kalbinde nasıl kocaman bir yer açabildiğini yeniden fark ettim. Sonra babamın aldığı o küçük hediyeyi düşündüm. Belki de sevgi, çoğu zaman büyük sözlerde değil, böyle küçük ama unutulmaz anlarda saklı.
Georgi Gospodinov, ölümün kaçınılmazlığına bakarken hayatın kıymetini hatırlatmayı başarıyor. Kitap boyunca hüzün hep yanı başınızda yürüyor ama bu karanlık bir hüzün değil daha çok insanı sevdiklerine yaklaştıran, onları biraz daha sıkı tutmaya çağıran bir hüzün. Özellikle babasını kaybetmiş okurların bu kitabı çok daha farklı bir yerden hissedeceğini düşünüyorum. Bu vesileyle hayatta olmayan tüm babalara Allah’tan rahmet diliyorum.
Kitap bittiğinde geriye şu duygu kaldı içimde: Bir gün
Marai’den okuduğum ikinci kitaptı. İlk kitapta( 
Mumlar Sonuna Kadar Yanar ) dilinden ve olay örgüsünden büyülenmiştim, belki diline alıştığım için İşin aslı,Judit ve sonrası beni o seviyede etkileyemedi.
Kitap iki kadın bir erkek arasındaki aşk üçgeni gibi dursa da en az değindiği konu aşktı. 3 ana karakterden olayları dinliyoruz. Ilonka Peter ve Judith.Kitapta bazı bölümleri okurken kitabın beni içine sürüklediğini hissederken bazı bölümlerde boğulduğumu hissettim. Dili yer yer ağırlaştı ve okuduğumu anlamak için kendimi kitaba vermek zorunda hissettim.
*Spoıler *
Ilonka kocasından kendi hissettiği gibi bir aşk ister ama karşısında belki kendisini bile sevemeyen Peter vardır. Kitapta en yakınlık duyduğum karakter Ilonka oldu, Judith ve sonrasında bile koruduğu sakinliği ve Petere sanki bir hastaymış gibi son ana kadar yanında olabilmesi insanüstü bir iyilik haliydi. Kitapta Juditin yıllar sonra ‘Hello’ diyerek açtığı telefon sonrası Peter’in veda bile etmeden evden fırladığı bölümde kitap okumuyor da ihanete uğramış gibi hissettim. Edebiyatın en güzel yanı belki hiç tadamayacağımız duyguları bu derinlikte yaşatması sanırım.
Peter ve Judit’in aşk sandıkları şey aslında birer zihin yanılsamasıydı.İlerleyen bölümlerde bunları itiraflarından anlıyoruz.
Juditin yıllar süren ince planı sonrasında küçük bir burjuva olmaya hak kazandığındaki doyumsuzluğunu okurken yazar sanki bizi uyarmaya,proleter sınıfındaki insanlara karşı dikkatli olmamız gerektiğini anlatmaya çalışıyor gibi hissettim.
Kitapta burjuva ve proleterlerin arasındaki çatışmalar çok güzel tasvir edilmiş. Juditin burjuvaları anlattığı kısımlar gerçekten ilginçti, sonradan Marai’nin de bir burjuva olduğunu okudum.
Naçizane bir eleştirim olabilir kitapta; ilk iki kısımda bolca eğitimden geçmiş ve kitap okumuş iki kişinin
Mumlar Sonuna Kadar Yanar ) dilinden ve olay örgüsünden büyülenmiştim, belki diline alıştığım için İşin aslı,Judit ve sonrası beni o seviyede etkileyemedi.
Kitap iki kadın bir erkek arasındaki aşk üçgeni gibi dursa da en az değindiği konu aşktı. 3 ana karakterden olayları dinliyoruz. Ilonka Peter ve Judith.Kitapta bazı bölümleri okurken kitabın beni içine sürüklediğini hissederken bazı bölümlerde boğulduğumu hissettim. Dili yer yer ağırlaştı ve okuduğumu anlamak için kendimi kitaba vermek zorunda hissettim.
*Spoıler *
Ilonka kocasından kendi hissettiği gibi bir aşk ister ama karşısında belki kendisini bile sevemeyen Peter vardır. Kitapta en yakınlık duyduğum karakter Ilonka oldu, Judith ve sonrasında bile koruduğu sakinliği ve Petere sanki bir hastaymış gibi son ana kadar yanında olabilmesi insanüstü bir iyilik haliydi. Kitapta Juditin yıllar sonra ‘Hello’ diyerek açtığı telefon sonrası Peter’in veda bile etmeden evden fırladığı bölümde kitap okumuyor da ihanete uğramış gibi hissettim. Edebiyatın en güzel yanı belki hiç tadamayacağımız duyguları bu derinlikte yaşatması sanırım.
Peter ve Judit’in aşk sandıkları şey aslında birer zihin yanılsamasıydı.İlerleyen bölümlerde bunları itiraflarından anlıyoruz.
Juditin yıllar süren ince planı sonrasında küçük bir burjuva olmaya hak kazandığındaki doyumsuzluğunu okurken yazar sanki bizi uyarmaya,proleter sınıfındaki insanlara karşı dikkatli olmamız gerektiğini anlatmaya çalışıyor gibi hissettim.
Kitapta burjuva ve proleterlerin arasındaki çatışmalar çok güzel tasvir edilmiş. Juditin burjuvaları anlattığı kısımlar gerçekten ilginçti, sonradan Marai’nin de bir burjuva olduğunu okudum.
Naçizane bir eleştirim olabilir kitapta; ilk iki kısımda bolca eğitimden geçmiş ve kitap okumuş iki kişinin
Çukurova'dan Yükselen Bir Destanİnceleme
İnce Memed serisinin son kitabını da bitirdikten sonra birkaç söz söylemek istedim.
İnce Memed, her kitabında bizi Çukurova'nın köylerine götürüyor. Her köyde başka bir zalim ağa, bey ya da güç sahibinin zulmüne boyun eğmek zorunda kalmış insanlarla karşılaşıyoruz. Serinin belli başlı karakterleri kitaplar boyunca yeniden karşımıza çıkıyor; bu yüzden hikâyeler birbirinden kopuk değil, aksine aynı coğrafyanın ve aynı mücadelenin farklı yüzlerini anlatıyor. Özellikle kitaplar arasındaki geçişlerin ve olay örgüsünün bu kadar sağlam kurulmuş olması, seriyi benim gözümde daha da değerli kıldı.
İnce Memed bir roman olsa da bana göre aynı zamanda bir tarih, bir sosyoloji ve bir toplum kitabı. Sayfalar arasında ilerledikçe Yaşar Kemal bize yalnızca bir hikâye anlatmıyor; cesareti, zulmü, kitlelerin hafızasını, acıyı, hüznü, sevinci, sabrı ve metaneti de gösteriyor.
Ama bence bütün bunların merkezinde tek bir mesele var: Ezilenlerle ezenlerin yüzyıllardır süren ve hâlâ sona ermeyen mücadelesi.
Belki de İnce Memed'in bugün hâlâ okunmasının nedeni budur. Çünkü değişen isimlere, değişen zamanlara rağmen o mücadele hiç bitmedi.
Bir diğer nokta da kitabın akıcılığıydı. Dört kitap boyunca neredeyse hiç kopmadan, merakımı kaybetmeden okudum. Yaşar Kemal'in dili, betimlemeleri ve insan ruhunu anlatış biçimi beni her zaman etkiledi. İnce Memed serisi benim için yalnızca bir roman serisi değil, uzun süre hafızamdan silinmeyecek, dönüp dönüp hatırlayacağım bir okuma yolculuğu oldu.
Reklam
Reklam