Cansu Aydın
@sonikisayfa
Şu anda okuduğu kitap
Bir solukta okudum ama yine de doyamadım. Şahane bir romandı. 8 saatlik bir film izliyormuş gibi her cümlesi kafamda oynadı durdu.
Gatsby, kendi kaderini kendi tayin etmeye çalışan bir aşık - aşk doğru kelime mi bilmiyorum, bu incelemeyi sıcağı sıcağına yazarken üzerine çok düşünmedim ancak saplantı ile aşkı karıştırma olasılığım vardır- Ve Daisy... üzerine neler diyebilirim ki? Şuan değişen ruh halinle en güzel kumaştan, beyaz elbiselerinle ağlasan veya gülsen neye yarar? Sen bir karmaşasın ve bu seni Daisy yapan en önemli özellik.
Anlatıcımız, dürüstlük abidesi Nick'imiz, roman boyunca senin kendine has beyefendiliğin ve iyimserliğin bu kargaşada deva oldu bana ve çok iyi bir dost oluşun, sadece dostunun yaşarken değil ölümünde de yanında olma çaban bende sana sarılma hatta senden hisse senedi alma hissi uyandırdı.
Ah o ışıl ışıl ev, dolup taşan konuklar... Birden hazan yelleri esen boşluğa dönüşümün beni en çok üzen şey oldu.
Romanda 1920'li yılların Amerika'sı çok güzel işlenmiş, okurken olayları ve karakterleri bir yere otutturmakta bu yüzden hiç zorluk çekmedim.
Bize böyle bir roman bıraktığı için F. Scott Fitzgerald'cığıma çok teşekkür ediyorum. İçimi buruk bıraktığı için gönül koyma hakkımı da kullanıyorum. Hazır içim burulmuş hüzün kuşları şakıyorken kapanışı romanın son cümlesi ile yapıyorum ;
"Böylece akıntıya karşı kürek çekerek, durmaksızın geçmişe doğru sürükleniyoruz."
İyi okumalar.
1832 basım önsözü ayrı bir kitap olucak kadar bilgilendirici, kitaba başlamadan önce dönemin hem siyasi hem toplumsal yapısını anlamak için mutlaka okunmalı.
Roman başlar başlamaz, ölümü başından belli olmasından mütevellit aklıma hep Kırmızı Pazartesi'yi getirdi. Bu gereksiz bilgiyi kenara bırakırsak, ölüme giden yolda bir mahkuma eşlik etmek istiyor musunuz kendinize bunu sorun. Cevabınız evet ise okunmalıdır zira bu roman dışarıdan okunan sözcüklerden çok, mahkumun yanında görünmeyen bir ruh yapıyor sizi.
Okumak ile okuduğunu yaşatmak gayesi varsa yazarın çok başarılı olmuş kendisi.
Son sayfalara doğru içim daraldı ve bir mucize bekledim hem de Greve meydanındaki halka inat.
Bir solukta okunacak kadar akıcı bir roman ancak sindirmesi bir kaç günü bulabilir. Bünyeye göre değişiklik gösterecektir.
İyi okumalar
Gogol'un kendi elinden çıkan I.cildi yorumlayacak olursam her bir tasvirine hayran kaldım ve zihnimde bir film gibi oynadı. Yormayan ama detaylı, yer yer mizah yönü güçlü tasvirlerle; anlattığı zamanda, anlattığı yerde, anlattığı karakterlerle bu ölü canlar ticaretine ve riyakarlıklara şahit oldum. Okurken sanki günümüzde geçen olaylar anlatılıyormuş gibi hissettim, seneler seneler geçse bile dünyanın düzeni değişmemiş... Gogol sadece kendi dönemini anlatan değil aynı zamanda şuana da ayna tutan bir eser bırakmış.
Zengin olsaydık biz de emniyet müdürünün düzenlediği yemeklere davet edilebilir miydik dostlar? Belki şerefimize yemek bile verirdi, Çiçikov'dan ne eksiğimiz var.
Gogol'cum eline, yüreğine sağlık, fikir babası Puşkin'e de saygılar sevgiler...
Elimde kitap olmadığı için dün üçüncü kere Yabancı'yı okudum. (İyi ki de okumuşum çünkü baş karakteri sindirmek çok kolay değil.) Bu kitap için diyebileceğim en önemli şey, kitapta her şey bu kadar olağan şekilde anlatılırken yine de ne oluyorsa elinden bırakamıyor insan. Koca bir düzlük kitap ve koca bir doluluk. Bu iki zıtlık nasıl oluyorsa bu kitapta buluşmuş sevgili okurlar. Hadi be Meursault birazcık yaşama dahil ol diyesim geldi defalarca ama zaten bize uzak olan bu 'yabancı' kendi yaşamına oldukça dahildi.
Üçüncü okumamda Meursault'u biraz daha anlayabilmiş bulunuyorum. Ama eminim o bu satırları okusa "Anlaşılmak umrumda bile değil!" derdi.
Kitabın son cümlesi ile bitiriyorum; "Her şeyin tamam olması ve kendimi daha az yalnız hissedebilmek için, idam günümde çok seyirci bulunmasından ve bunların beni hınç dolu haykırışlarla karşılamalarından başka isteyecek bir şeyim kalmamıştı."
