Dostİnsana Dair
En güzeli şudur hayatta herkesin gerçek yüzünü açık edesiye kadar beklemek… Sonra da bir daha onları görmeyecek şekilde hayatından çıkarmak… Bir insanın içini en çok bu rahatlatır çünkü iyilik kırıntısı bile olmadığını görürsünüz yüreklerinde ki… Herkesle dost olunmaz. Dost teste tabidir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bugün geçmişin tozlu sayfalarında kayboldum. Geçmişin karanlığının beni ele geçirmesine izin vermedim ama elimi uzatmaktan da kendimi alıkoyamadım. Etrafımı sardıkça kara sis, bir kez daha kabuk bağlayan yaralarımı kanattı. Biliyorsun, yara iyileşse de izi kalır.
İnsan, alıştığını zannettiği şeylerle karşılaştığında, aslında hiçbir zaman tam olarak alışamadığını hayat sert bir şekilde yüzüne vurur. Sen elini uzattığında saracağını düşündüğüm, izi kalmış yarayı, aksine kanatacağını bilmiyordum. Meğerse hiç iyileşmemiş o yara, senin tarafından açılan yara, bir kez daha senin ellerinle kanadı.
Güvensizlik duvarına bir tuğla daha koydun ve artık o duvarın arkasında kalan seni göremiyorum. İmkânsızlıklar içinde mümkün olabileceğimize dair umut etmek benim yanılgımdı. Kalbimin, aklımın önüne geçmesine engel olamamak ise en büyük cesaretimdi. Oysa ki her şeye rağmen ve herkese karşı senin yanında olmaya hazırdım.
Bazen istemek, çabalamak ve yapmak yetmiyordu. Kader her zaman kendi oyununu oynar ve biz onun izinden gideriz. Her şey olması gerekene varırdı; daha ötesi olmazdı.
Bu geceden sonra kalbimin kapılarını sana tamamen kapattım. Anahtarı da denize attım ki ben bile ulaşamayayım.
Sonra kalktım. Olmuş olana yapabileceğim bir telafim yoktu. Ben de gökyüzüne baktım. Bu, insanların sorgulayıcı ve yargılayıcı gözlerine bakmaktan iyiydi, iletişim için bile olsa. Sığındım kendime, eğer kendimle biraz daha kalabilseydim ve kanmasaydım başıma gelen her mucizeye izlediğim yıldızlardan biri de ben olabilecektim. Çocukluğumun eksikliklerini tamamlamaya çalıştım bu mucizelerle, yürüdükçe anladım ki babam haklıymış. Cehennemin yolunun ilk yarısı çiçekliymiş, güzel gelirmiş. Şimdi içi boş göz bebeklerimle bakıyorum dünyaya, doğmasını beklediğim bir ruhtu tek istediğim.
Kendi olamamış insanın kaybedeceği birşey kalmamıştır. Çünkü zaten kendine hiç sahip olmamıştır.
Ancak sabrediyorum dudaklarımda görünmeyen bir tebessümle.
