her zamanki gibi, spoiler vardır.
''Bir gün bir kitap okudum ve hayatım değişti.''
Orhan Pamuk bu ''giriş cümlesi'' işini gerçekten iyi yapıyor, bunu söylemekle başlayayım.
Okuduğu kitap ile hayatının tamamen değiştiğini hisseden, adının çok sonralar Osman olduğunu öğrendiğimiz gencin, Canan adlı kızın elinde görerek okumaya karar verdiği kitapla çıktığı yolculuk anlatılıyor.
Osman'ın bu yola resmen ''tuzağa düşürülmek suretiyle'' Canan ve Mehmet tarafından sokulmuş olması, Osman'ın okuduğu ''Yeni Hayat'' adlı romanın yazarının aslında babasının yakın arkadaşı olan Rıfkı Bey olması ve bu eseri Osman'dan esinlenerek yazmış olması, Osman'ın evlendiği kişinin kitabın başında bahsedilen yeni taşınmış komşuların kızı olması, avize satın alan adamın Yeni Hayat karamelalarının satıcısı olması gibi keyifli ''plot-twist''ler vardı kitapta. Fakat her şey son 30 sayfada ortaya çıktı ve kitabın da en keyifli sayfaları bunlardı.
Zaman bakımından, sonsuz ''an''lar bakımından Proustyen bir bakış sezdim kitapta. Dr. Narin'in saatleri... Yine de sonda her şey bir inançla sonlanmış oldu.
Aralarda bazı anlatılanlar oldukça can sıkıcıydı ve yordu açıkçası. Çok da keyif alamadım. Sonda bize de dikkatsiz olduğumuz için bir ayar çekti aşağılık katil beyefendi.
Mehmet resmen durduk yere ölen lavuk oldu. Aşkından ölecek sandığım Canan Samsunlu beyefendi ile evlenip yurt dışına çıktı ve klasik bir Orhan Pamuk karakteri davranışı olarak Osman da yanındakiyle yaşayıp aklındakiyle ölmüş oldu.
Bu kitabı mən Universitetin ikinci kursunda aldım, amma sırf müəllifi haqqında məlumatı olduğumdan onun xətrinə alınan bir kitab idi. Bir kitabsevər olaraq, bu kitabı 2022-ci ildən bəri nə mövzsuna baxmış, nə də əlimə almışdım. Sanki, kitabdakı personajların taleyi kimi, kitaba qarşı içimdə qəribə bir biganəlik vardı. Kitab oxumaq həyatımın çox önəmli bir hissəsi olsa da, bu kitabı unutmuşdum. Dünən bir dostum keçiriləcək kitab klubunda bu kitabın müzakirəsi olacağını, mənimdə gəlmək istəyib-istəmədiyimi soruşdu. Məndə razılaşdım, eləcə də dünən əlimə aldığım bu kitabın dörd illik məndə olan lənətini qırdım. İnanın mənə, kitabı bir günə bitirdim və oxuduğum zaman əlimdən buraxa bilmirdim, sanki ordakı dünyada yaşayırmışam kimi, məni o qədər içinə çəkdi ki, ordakı obrazların halına ağlayır, qəhr çəkir, heyrətlənirdim. İndi isə kitabı oxuyacaq olanlar bu hissəni görməzdən gəlsinlər, yəni spoilər kimi düşünün.
Hadisələri ilk səhifələrdə anası ilə ucqar bir kənddə kasıb bir daxmada yaşayan, Nanasının (anasına belə səslənirdi) acıqlı sözləriylə, Cəlilin hər həftə evlərinə cümə günü gəlişini səbirsizliklə gözləyən intizarıyla, evlərinə arada qonaq gəlib onlara pay gətirən Bibicanıyla, Molla Feyzullahın ona öyrətdiyi biliklərlə, quran oxumasıyla kiçik dünyasının içində yaşamını sürdürən balaca Məryəmin dilindən oxuyuruq. Kitabın ilk səhifəsində görürük ki, Nanasının ona dediyi “hərami” sözünün hələ uşaq dünyasına yad olduğundan mənasını anlaya bilmir. Beləcə, o sanki gələcək həyatından xəbər verən Nanasının gözü kimi baxdığı, nənəsindən qalan qabı əlindən salıb sındırması paramparça olacaq həyatına nişan verir və hərami olduğunu ilk dəfə anasından eşidir. Həyatın ağırılı günlərini yaşayan Nanası Cəlilin evində qulluqçu işləyərkən onun qeyri-qanuni şəkildə Cəlildən hamilə
Reklam
Ben galiba bu konudan sıkıldım. Fantastik dünyasında başka konu yok mu acep? Hepsi de aynı tarane: senden güclüsüne karşı savaş, casus ol ve sonda oda ne aşk?? Daha ilk kitap olduğu için bu kadar basit ola bilir belki sonralar düzelecek ama okudukça tahmin ediyorsunuz ne olacak diye.
Bir tek kadın karakterimizin kendini savunmasını, erkelere hadd bildirmesini sevdim : )) Lutherde fena değildi.
Sonu bir tık ilgi çekici geldi. Onun için iinci kitap okunur
"Göy siçan, su ver!"
Bəzi kitablar bizə tövsiyə olunur, bəziləri adıyla maraq oyadır, bəziləri bir oxucu rəyi və ya bir sitatla diqqətimizi çəkir. Elə kitablar da var ki, onları özümüz kəşf edirik. Beləcə hər kitab və hər yazarla tanışlığımızın hekayəsi fərqli olur.
Mənim Çingiz Aytmatovun qələmi ilə tanışlığımın isə qəribə bir hekayəsi var.
Hardasa 3-4 il bundan əvvəl Mərmin Kamalın bir müsahibəsi çıxdıı qarşıma. Başlıq maraqlı gəldi və oxumağa başladım.
Müsahibənin bir hissəsi hədsiz diqqətimi çəkdi.
- Ədəbi mühit bilirdi ki, Mövlud Mövlud sizi sevirdi. İntihar etməmişdən əvvəl sizə mesaj da yazmışdı. Bilmək olar, nə yazmışdı?
- Hə, intihardan bir neçə həftə əvvəl idi, yazmışdı “Salam, necəsən,” mən ona cavab vermədim, ardınca yazdı ki, “göy siçan, mənə su ver, yoxsa susuzluqdan qırılacağıq”. Ölümündən əvvəl mesajı görmüşdüm. Fikirləşmişdim ki, Mövluddur da. Cavab verməmişdim. Mövludun intiharından sonra uzun müddət axtardım ki, göy siçan nə deməkdir. Sən demə, mən bu əsəri oxumamışam. Sonra bir gün Sevinc Elsevər bu əsəri mənə tapdı. Çingiz Aytmatovun “Dəniz qırağı ilə qaçan alabaş” povestindəndir. Oxudum o əsəri. Bildim göy siçan nə imiş. Nə isə. Keçmişə qayıtmaq imkanım olsaydı mesajı cavablayardım.
Bu müsahibədən sonra "Göy siçan"ın nə olduğu mənə də çox maraqlı gəldi və mən də sözü gedən əsəri tapıb oxudum.
Çingiz Aytmatovun qələmi ilə tanışlığım məhz belə başladı. Daha sonralar onun "Gün var əsrə bərabər", "Ağ gəmi," "Cəmilə" kimi əsərlərini də oxumaq imkanım oldu və yazıçının qələmini çox sevdim. Hələ ondan oxumaq istədiyim çox əsər var. Bu tanışlığa görə çox sevinirəm, amma hər dəfə bu tanışlıq hekayəsi mənə çox qəribə gəlir.
Bəzən fikirləşirəm ki, bəlkə də hamımızın bir “göy siçanı” var.
Və hər birimiz zaman-zaman həyatımızın hansısa çətin periodlarında açıq-aşkar ya da
9/10
Beğendi
·2026 2. kitabı
·31 günde okudu
·Okunma: 15 Mart 2026 15:49
·SPOİLER
Bəyaz diş mənim üçün çox maraqlı və mənalı bir romandı.Əsərin bir heyvanın həyatınsədan bəhs etməsi,baş qəhrəmanın bir canavar olması əsərə tamamən fərqli bir məna verir.Bəyaz dişin sərbəst yaşaması,sonralar insanlara öyreşmesi,ümumen heyatında baş veren hadiseler onu nece deyişdiyini eserde çox gözel görürük.Əsasda ilk dəfə son sahibindən sevgi gördüyünü,bu sevginin onun xarakterine necə dəyişdiyini.Sevgi görmək hətta vəhşi bir heyvanı vele bu qədər dəyişə bilərmiş.Onu sadece özünü düşünen birindən sahibini və sahibinin ailesini özünden daha çox düşünen birine çevirdi.
"Ama anlamıyorlar işte, insan kendi içinde nasıl bir ateş yanıyor bilmez, gördüğü yerde söndürür, hani böyle küllerinin üzerinde tepinir ki yeniden yanmasın."
...
...
Yıllar evvel Buradayız isimli romanını okuyup çok sevmiştim ki daha sonra Uyku Krallığı romanını da edinmiştim, fakat okumaya fırsat bulamadan hoop üçüncü romanı bana göz kırptı. Kerem Eksen çok iyi gözlemci, felsefeci, ruh hallerini çok iyi yansıtan bir yazar ki bu romanında da bir baba-oğul ilişkisini irdeliyor. Gündelik hayat tüm sıradanlığı ile akıp geçerken, roman boyunca bir gerilim hissediyorsunuz, karakterleri hep takip eden bir ölüm, yaşamla iç içe akıp gidiyor. Beklentiler, sonlar, sonralar, umut edilenler, farkedilenler ve hayal kırıklıkları, hepsi iç içe akıp gidiyor. Buradayız romanını çok çok sevdiğimi hatırlıyorum, Ölümden Uzak Bir Yer de iyi bir romandı ama Buradayız'ı geçemedi. Severek okudum.
..
Reklam
Reklam