Tamam...
Tahammül sınırları yok diyelim ...
Yani bir nevi yeteri sabırlarını tüketiyorlar ...
Şimdiye kullanacakları duygularını ileriye kullanıyorlar dolayısıyla şimdiye yok oluyorlar ...
İnsan ne diye yaşamayı öğrenmez!!
Daha doğrusu öğrenemez ...
Bir şey biliyorsam, hiçbir şey bilmiyorum ...
Ne diye herkes her şeyi bildiğini düşünür...
Düşünmek çok önemli bir uğraşı iken heba edilmiş benim düşünme fiilim...
Ne diye insan düşer bu denli...
Uykuya mı hasretiz yoksa uyanıklığa mı...
Neden mesela görmezden gelme nimetini göremezler insanlar ...
Bilmiyorum çok yoruldum ...
Bi gün yığılıp kalacağım gibi hissediyorum ....