...hayatında manevi taraflarla pratik taraf arasında bir denge kurmaya çalışırdı. İki tarafı birbirine paralel yürür, bazen birbirine karışır fakat hiçbir zaman bir kördüğüm haline gelmezdi.
Hülyadan kaçardı; kaçmadığı zaman da üstünde, “Ma solitude, mon hermitage, mon repos”* yazılı bir mağaraya girdiğini, içinden saat kaçı kaç geçe çıkacağını bilirdi.
* Yalnızlığım, inzivam, huzurum.
En çok korktuğu şey hayaldi. Bu ikiyüzlü yol arkadaşı bir bakıma dost, bir bakıma düşman; inanmadığın zaman dost, tatlı akışına kapılıp gittiğin zaman düşman.