Bir Aidiyet ArayışıEdebiyat
Nermin Yıldırım’ın 
Ev romanı, dış dünyadan kaçıp kendi içine, yani asıl "evine" sığınmaya çalışan bir kadının sarsıcı ve samimi yolculuğunu anlatıyor. Roman, mekan olarak bir evi
Gündelik Hayatın Sessiz Yükü
“Gelirken Ekmek Al”, ilk bakışta sıradan ve günlük bir cümlenin etrafında şekillenen bir hikâye gibi görünse de ilerledikçe insan ilişkilerinin derinliklerine inen, aile bağlarını, sorumluluk
Gerçek güç şartlar ne olursa olsun vicdanını koruyabilmektedir.
Kitap ilk bakışta kısa ve sade bir hikâye gibi görünse de aslında insanın güç, vicdan, sadakat ve otorite karşısındaki duruşunu sorgulatan oldukça etkileyici bir anlatı sunuyor.
Yazar, dönemin Rusya'sındaki sosyal yapıyı anlatırken sadece bir karakterin hikâyesini değil, insanların içinde bulunduğu düzenin onları nasıl şekillendirdiğini de gösteriyor. Özellikle Gerasim karakteri üzerinden sessizliğin, sadakatin ve fedakârlığın bazen sözlerden çok daha güçlü olabileceğini hissettiriyor.
Bir insanın güçlü olması her zaman konuşmasıyla ya da makamıyla ilgili değil. Bazen en güçlü insanlar, haksızlık karşısında sessiz kalsalar bile vicdanlarını kaybetmeyenler oluyor.
Yazar'ın dili oldukça sade ve akıcı. Kısa bir eser olmasına rağmen karakterlerin yaşadığı duygular okuyucuya geçiyor. Özellikle dönemin sınıf ayrımları, güç ilişkileri ve insanların özgürlük arayışları satır aralarında güçlü şekilde hissediliyor.
Bugünün iş hayatına ve toplumsal yapısına baktığımızda da kitapta anlatılan birçok konunun hâlâ güncelliğini koruduğunu görmek mümkün. Yetki sahibi olmakla adil olmak arasındaki fark, güç kullanımı ve insan onuruna saygı gibi konular kitabın temel mesajları arasında yer alıyor.
Benim kitap boyunca çıkardığım en önemli sonuç ise şu oldu:
Gerçek güç, insanlara hükmetmekte değil; şartlar ne olursa olsun karakterini ve vicdanını koruyabilmektedir.
Kısa sürede okunabilecek ancak üzerinde uzun süre düşünülebilecek eserlerden biri. Özellikle insan ilişkileri, liderlik, güç ve adalet kavramları üzerine düşünmeyi sevenlere tavsiye ederim.
Merhaba,
Berrak Yurdakul’un Ev Yapımı Bir Paraşüt kitabını okudum. Kitap, insanın kendi zihniyle kurduğu ilişkiyi sorgulatan; sakin, huzurlu ve samimi bir anlatıya sahip. Özellikle modern hayatın karmaşası içinde kaybolmuş hisseden insanlara dokunan bir tarafı olduğunu düşünüyorum.
Kitabın en sevdiğim yönlerinden biri, değindiği konuların günlük hayatla çok iç içe olmasıydı. İnsan ilişkileri, kendine zaman ayırmak, bazı insanları hayatından çıkarmak, yeni insanlarla tanışabilmek, kendi içine dönmek ve insanın kendisiyle barışık olması gibi konular üzerine düşündüren bir anlatımı vardı. Okurken şunu fark ettim: Normalde kişisel gelişim türünde kitaplar pek okumam ama burada anlatılan birçok şey ilgimi çekti. Hatta bazı tavsiyeleri farkında olmadan hayatımda uyguladığımı görmek de hoşuma gitti.
Tabii ki insanın hayatında bazı değişikliklerin gerçekleşmesi zaman alabiliyor. Bunları uygulamak ve devam ettirmek ise tamamen kişinin kendisine bağlı. Kitabın hem anlatımı hem de verdiği mesajlar benim için oldukça keyifliydi.
Eğer bu tarz içsel yolculuk, farkındalık ve kendini keşfetme üzerine kitaplar ilginizi çekiyorsa şans verebilirsiniz. Özellikle kitabı bir anda bitirmek yerine, bölümlere ayırarak ve üzerine düşünerek okumanın daha etkili olacağını düşünüyorum.
#evyapımıparaşüt #berrakyurdakul #aprilyayıncılık
DÜŞÜNÜŞ DÜŞÜNDÜRÜR
İnsanın içinin sanki bir düşünce notları kitabı olarak oldukça yoğun ve iddialı bir kitap.
Kısa kısa paragraflarla insan psikolojisi, ego, yalnızlık, ilişkiler ve varoluş üzerine gözlemler yapan
Kitap, ilk bakışta sade gibi görünen ama derinlere indikçe insanın iç dünyasını sorgulatan bir hikâye sunuyor. Ana karakterin yaşadığı duygusal gelgitler, geçmişle olan hesaplaşmaları ve kendi benliğini bulma süreci o kadar gerçekçi anlatılmış ki, okurken kendinizi sık sık onun yerine koyuyorsunuz. Özellikle insan ilişkileri, kırılganlıklar ve içsel yalnızlık teması çok güçlü işlenmiş.
Hikâyede aslında en çok dikkatimi çeken şey; görünmeyen yaralar… Dışarıdan her şey normal gibi görünse de insanın içinde kopan fırtınalar o kadar güzel aktarılmış ki bazı sayfalarda durup düşünmek istedim. Kitap boyunca “Ben olsam ne yapardım?” sorusunu defalarca sordum kendime.
Yazar, dili çok akıcı ve sade tutmuş ama bu sadeliğin içinde oldukça yoğun duygular saklı. Abartıya kaçmadan, doğrudan kalbe dokunan bir anlatımı var. Özellikle betimlemeler ve duyguların aktarımı gerçekten çok başarılıydı.
Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Bazen insan en çok kendine yabancılaşıyor… ve en zor yolculuk da kendine doğru olan.
Eğer duygusal derinliği olan, düşündüren ve içsel bir yolculuğa çıkaran kitapları seviyorsanız kesinlikle şans vermelisiniz.
Altını çizdiğim bazı alıntılar:
“İnsan bazen en çok sustuğu yerde kaybolur.”
“Geçmiş, unutulmadığında değil… kabullenilmediğinde ağırdır.”
“Kalbim, kendime bile anlatamadığım şeylerle doluydu.”
“Bazı kapılar kapanmaz, sadece içimizde açık kalır.”
