Meczup
Ahmet hep kaçıyor. Ama insanoğlu kendinden kaçabilir mi? Nereye giderse gitsin aklını da kalbini de yanında taşımıyor mu?
Meczup’u okurken beni en çok etkileyen şeylerden biri, hikâyenin içindeki türküler oldu. Yazarın tavsiyesine uyup o türküleri dinleyerek okudum. Sayfalar ilerledikçe boğazım düğümlendi, bazı satırlarda uzun uzun durup düşündüm.
Meczup, deli demek değil. Sevdayla başka bir hâle bürünmek, aşkın insanı değiştirmesi demek biraz da… Kitapta sevda var, edep var, özlem var. Aslında hepimizin bildiği o kavuşamama hikâyesi var. Fakat Fatih Duman’ın farkı, bu hikâyeyi anlatış biçiminde saklı.
Kullandığı dil, kurduğu cümleler, karakterlerin konuşmalarındaki incelik ve edep kitabı bambaşka bir yere taşıyor.
Bir çırpıda okuyabileceğiniz kadar akıcı ama bitirdikten sonra uzun süre zihninizden çıkmayacak kadar derin bir hikâye…
Kitap boyunca şu soru aklımdan çıkmadı:
Sevmek beklemek midir?
Ya da sevmek biraz da cesaret işi midir?
Çünkü herkes sevdiğini söyler ama herkes sevemez. Özellikle günümüzde sevgi o kadar kolay telaffuz ediliyor ki, gerçek sevginin ne olduğunu unutmaya başlıyoruz.
Bana göre Fatih Duman bu kitapta sevgiyi yeniden hatırlatıyor:
Sevgi cesaretti. Sevgi beklemekti. Sevgi emekti.
Okuyacak olanlara gönülden tavsiye ederim. 
Fatih Duman 
Meczup
ilk bakışta paralel evrenler, gizemli tarikatlar ve açıklanması güç doğaüstü olaylarla örülü bir fantastik anlatı gibi görünür. Oysa romanın derininde çok daha sade ve çok daha insani bir soru
“Farkına varamadığımız her şey, bizim en büyük hatamız olmaya mahkumdu.’’
İnsan duyguları olmadan yaşayabilir mi?
Ne anlamı kalır vicdan olmadıkça hayatın?
Lennie de farkındaydı belki de bunun fakat onun zihinsel problemleri, masum duygularının önüne geçince hunharca suistimal edildi George tarafından. Farkındaydı belki Lennie ama farkında değilmiş gibi davrandı belki de. George’tan başkası olmadığı için ona sığınması onun suçu değildi aslında. Davranışlarını kontrol edememesinin nedeni de buydu belki de. Ya George onu bırakırsa bir başına?
Bu düşünce aslında onu yiyip bitiriyordu, içten içe duygularını bastırmak zorunda kalıyordu, en ufak duygusal yaklaşımda bunun büyüsüne kapılıyor davranışlarının dozunu ayarlayamıyordu. Peki bir soru:
Bu Lennie’nin suçu muydu yoksa George’un mu?
Her ne düşünürsem düşüneyim sonunda en kötüsü yine Lennie’nin hatası yüzünden başına geldi. George’a güvenmek ona duygularını teslim etmek onu hayatının merkezine koymak en büyük hatası oldu.
George’a sırtını bir daha dönme Lennie.
Neden nedennn
Kitap elimde biraz süründü ama aynı zamanda 
Ölü Kadının Şarkısı okuyordum ona da bağlıyorum. Açıkçası ben sonu ters köşe yapmayı başaran kitapları çok severim ama bu kitap biraz ‘ters köşe yapalım sonunu da insanlar şaşırsın’ diyerek son dakika yazılıp eklenmiş gibiydi. Çok üzüldüm yıkıldım resmen. Potansiyeli olan bir kitaptı. Yer yer klişeler barındırsa da çok daha güzel bir ters köşe yazılabilirdi. Çokkk fazla açık uç çok fazla soru işareti bıraktı. Belki ilk kitap olduğu içindir. Beni yerle bir etse de hakkına girmek istemedim çünkü özgün bir yapısı da var. Çok kafam karışık o yüzden sizler bana bakmayın ve fantastik severler bir şans versin bence..
Büyük yazarların neden “büyük yazar” olduğunu anlamama neden olan kitaplardan biri. Mutlaka ve mutlaka okunması gereken bir baş yapıt.
Tolstoy’un kitaplarını büyük bir beğeniyle okumuşumdur her zaman. Her kitabında kendisini yansıtan bir karakter oluşu da hep çok hoşuma gitmiştir. Diriliş’te de Prens Nehlüdov üzerinden kendi dirilişini anlatmış bize.
İyi insan olma çabası olan Nehlüdov’un çıktığı bu kararlı yolculukta yaşadıkları, düşünceleri, duyguları, düştüğü çıkmazlar, bazen zorlanması, zayıf hissetmesi, hatta bazen umutsuzluğa düşmesi.. Diriliş mücadelesinin öyle basit olmadığı daha güzel anlatılamazdı. Tek bir insana yardım etmek için verdiği kararla başlayan hikayesinin, gördüğü diğer haksızlıklara ve acılara karşı da bir şeyler yapma çabası ve her adımda gördükleriyle, yanlışları düzeltmenin imkansız gibi gelmesi, ama yine de kendi ruhunu kurtarmak ve diriltmek için mücadele etmesi çok etkileyiciydi. Mücadelesinden vazgeçip vazgeçmediği de kitabın sonlarına kadar bir soru işareti…
Adalet ve cezalandırma sistemi üzerine düşünceleri ve başka türlüsü nasıl olabilirdi diye uzun uzun kafa yorması, bu konudaki kendi düşüncelerimle paralellik gösterdiği için kitabın içine çekti beni.
Doğru olmak, adaletli olmak, iyi insan olmak kolay değil belki ama insanlığın düzelmesi adına hepimiz için şart.
Ölmeden önce ‘dirilebilmemiz’ dileğimle, mutlaka tavsiye ediyorum.
Bir devletin kaderi onu yönetenlerin karakteri kadar iyidir.·372 syf.·
10/10
2026 31. kitabı
Devlet – Platon
Bazı kitaplar yalnızca bir hikâye anlatır, bazıları ise insanı kendi düşünceleriyle baş başa bırakır. Devlet onlardan biri.