İnsanları tanıdıkça, neden yalnız kalman gerektiğini değil, neden çevreni daha az insanla çevrelemen gerektiğini anlıyorsun. Sen, insanlara yuva oluyorsun, toprak oluyorsun, can oluyorsun… Ama onlar biraz yeşermeye başlasınlar, ilk vazgeçtikleri, sen oluyorsun. Birilerini anlıyorsun, birileri senin toprağında yeşeriyor, boy veriyor, çiçek açıyor… Ama gel gör ki sen, o koca toprağınla bir bahçeye sığamıyorsun.
•Gülben