Gülben SOYSAL
@soysalgulben
Ne çok güldün, ağlamamak için.
Daha fazla devam edemeyeceğini hissettiğin ve geldiğin noktaya da, bir şeyleri görmezden gelerek, kabullenerek, boyun eğerek, acı çekerek, başka bir alternatifinin kalmadığını düşünerek ulaştığın bir anın mutlaka olmuştur. Başka bir yolunun olmadığı düşüncesi, sana olduğun yol, dikenliyse bile, o yolu yürümen gerektiğini söyler. Ama bu yanlış. Çünkü başka bir yol hep var. “Başka bir yol yok” düşüncesi, sana o dikenli yolu yürütür. Ama ayakların kanlar içinde yürütür. Acı çektiğin o yol, seni olgunlaştırır. Ama o yol, seni iyileştirmez. Çünkü hiçkimse acı çektiği bir ortamda iyileşemez. Bence artık sen de, kopan bir ipin ucuna düğümler atıp, onu sağlamlaştırmayı, bir şeyler düzelsin diye çabalamayı, olmayanı oldurmayı ve bir şeyleri bitirmek için önce kendini bitirmeyi bırakmalısın. Çünkü kendin hariç, kaybettiğin her şeyi yeniden bulabilirsin. Ama kendini kaybedersen, bil ki kendini bulma gücünü de kaybedersin.
•Gülben
Ben hep ikili ilişkileri kayık örneğine benzetirim. Eğer bir kayık, tek bir kişi tarafından, tek bir kürekle çekiliyorsa, o kayık ilerlemez. Yalnızca kendi etrafında dönmeye devam eder. Ama o iki küreği çekebilecek, iki ayrı kişi varsa, işte o zaman o kayık ilerler. Burada küreği tek çekmek, bir tarafı feda etmektir. Birlikte çekmek ise, ilerlemektir.
•Gülben
Tüm dünyayı kucaklamışsın da, sanki kendine sarılmaya gücün kalmamış gibi.
•Gülben