Geçmişe yolculuğa çıkmaya ne dersiniz?
Ama öyle bireysel bi geçmiş değil, rahatça nefes aldığımız bu toprakların uğruna ülkece verilen mücadelelerin geçmişi.. Kanla sulanan her karışın, mücadelenin memleketin her köşesinde kol gezdiği, canla ödenen bi geçmiş..
C*
Kitap 7 bölümden oluşuyor:
K Sakız Ağacı
Selvi Ağac
Darağacı
‹ Keklikyan
19 Mayıs 1919
• Armut Ağacı
• Zeytin Ağacı
Her bölüm ismiyle müsemma güzel konulara temas etmiş.
Osmanlı'nın içinde bulunduğu savaş durumunu ülkenin her
tarafındaki kıyım içtenlikle işlenmiş. Gözlerim dolu dolu okudum.
Yazara bu kitap için teşekkür eder, başarılarının devamını dilerim.
Her şey Hamit'in askere gitmesiyle başlar. Öyle ki ülkenin doğudaki ve batıdaki tüm cephelerinde 11 yıl mücadele etmiştir.
Hamit, annesi ve eşi Vesile ile Fethiye'de kendi halinde yaşayan bi ailedir. Savaş başlayınca ailesini bırakıp askere gider. Osmanlı Balkan Harbine girmiştir ve Hamit orda askerliğini yapar ilk.
Burdan sonra Çanakkale Cephesine geçer. Çanakkale'de de mücadele ettikten sonra Doğu Cephesine geçer, Rus ve Ermenilerle savaşılır. Burda 13 ay esir olur. Çetenin elinden kaçmak ister ama çete yolda karşısına çıkar. Hamit, "Mustafa Kemal'in askeriyim.." deyince ondan korkan küffar, geri çekilir.
Mustafa Kemal'in başarısı tüm dünyaya duyulmuştur çünkü.
Her cephede askerin vatanını koruma aşkı, çektiği eziyet, düşmanın vicdansızlığının üstüne bide aç kalmalarını okudukça aklıma "Toprak, eğer uğrunda ölen varsa vatandır." sözü geldi. eg Hikaye gibi anlatılan bu satırlar an be an yaşandı. oo
19 Mayıs 1919 günü tarih yeniden yazılır.
ga Ve Ulu Onder
Mustafa Kemal, Kurtuluş Savaşını resmen başlatır. CDoğuda ve Batıda şanlı ordu, çetin mücadeleyi verir, zaferi kazanır. 5 yıl işgal altında kalan İstanbul özgürlüğünü elde eder. Ve Hamit, memleketine
Türk DamarıAlim Serkan Cesur · İkinci Adam Yayınları · 202621 okunma
Bir programda Murat Menteş'e sevdiği ve ilgi duyduğu yazarlar sorulduğunda bu seride geçen yazarlardan bahsetmişti.
Felsefeden şiire, polisiyeden tasavvufa, her türde ilgilenen yazarlarla tanışabileceğimiz,yeni düşünürlerle hemhal olabileceğimiz bir diyalog kitabı olmuş.Murat Menteş'in kendi ağzıyla sorular sorduğu ve yazarların eserlerinden iktibas edilerek karşı tarafın cevapladığı bir zaman makinesi tarzında edebi bir seyahat.
Herkesin yaşadığı hayatlar ve verdiği mücadeleler birbirinden farklı ama bu kitaptaki yazarların ortak noktası dertlerini yazıyla anlatmış olmaları
Belkide sizde size rehberlik edecek veya dost olacak yazarla tanışma şansınızı bu kitapta bulursunuz.
Ben kitabı okurken her yeni bir yazarda onun hayatını araştırıp daha fazla bilgi edinmeye çalıştım.benim için daha güzel oldu.
Kitabın başında yazan cümle ile sözü bitireyim."okumak fikirlerimizi riske atmaktır"...
Yarının Adamı 3 - Ya İstiklal Ya Ölüm serisinin üçüncü kitabı yalnızca Kurtuluş Savaşı'nı anlatmıyor; umudun en azaldığı zamanlarda bir milletin ayağa kalkma iradesini de gözler önüne seriyor. Milli Mücadele dönemi, sadece cephelerde verilen bir savaş değildir. Aynı zamanda bir kimlik, bağımsızlık ve gelecek mücadelesidir. Osmanlı Devleti'nin yıkılış sürecinde yaşanan belirsizlikler, halkın yaşadığı çaresizlik ve işgaller karşısında ortaya çıkan direniş ruhu, kitabın satırlarında canlı bir şekilde hissediliyor.
Bugün sonucu bildiğimiz için her şey bize net görünüyor. Oysa o günlerde insanların önünde kesin bir başarı garantisi yoktu. Bilim insanlarının "kolektif dayanıklılık" olarak tanımladığı kavram tam da burada karşımıza çıkıyor. Bir toplumun kriz anlarında ortak bir hedef etrafında birleşebilmesi, tarih boyunca birçok dönüşümün temelini oluşturmuştur. Milli Mücadele de bunun en güçlü örneklerinden biridir.
Kitapta yalnızca savaşın değil, fikirlerin de mücadele ettiğini görüyoruz. Çünkü bir ülkenin geleceği önce düşüncelerde şekillenir. Bu nedenle eser, bağımsızlığın yalnızca askerî bir zafer değil, aynı zamanda zihinsel bir özgürleşme süreci olduğunu da hatırlatıyor.
Yazarın dili akıcı ve sade. Tarihî olayları ağır bir anlatıma boğmadan okuyucuya ulaştırmayı başarıyor. Bu yönüyle kitap, tarih okumayı sevenler kadar bu alana yeni ilgi duyan okurlar için de güzel bir başlangıç niteliğinde.
Bazen bir milletin kaderini değiştiren şey, sahip olduğu imkânlar değil; vazgeçmemekte gösterdiği kararlılıktır. "Ya İstiklal Ya Ölüm" sözü de bu yüzden sadece bir dönemin parolası değil, insan iradesinin sınırlarını aşan bir inancın ifadesidir.
Serinin sonraki kitaplarında buluşabilmek dileği ile keyifli okumalar ve bol öğretiler dilerim.
Kitabı az önce gözyaşlarıyla bitirdim ve sıcağı sıcağına buraya koştum... :) Yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Ankara’yı bilen ve seven biri olarak; o sokakları, eski mahalle kültürünü, çocukluğumuzun o her şeyi paylaşan samimi havasını öyle hissederek, öyle içime çekerek okudum ki anlatamam.
Efser ve Sedef... Çocukluktan beri iyi ve kötü ne varsa birlikte göğüsleyen, zamanla adeta adımları birbirine karışmış iki can dost. Kalabalık, misafiri eksik olmayan evlerde büyüyenlerin çok iyi bildiği bir durum vardır, hani giysilerden tutun saç fırçasına kadar her şey ortaktır. İşte Efserlerin evi öyle bir ev. Sedeflerin evi ise anne baba ve çocuktan oluşan sessiz, sakin bir çekirdek aile. İkisinin aralarındaki o bağ ise birbirine kök salmış bir dostluk bağı.
Kitap sadece tatlı bir çocukluk nostaljisi ya da dostluk hikayesi değil bu arada. Arka planda 1970'lerden 1990'lara uzanan, Türkiye'nin o en gergin, en sancılı yıllarını da anlatıyor. O dönemin siyasi çalkantıları, sağ-sol çatışmaları, sokaklardaki o tekinsiz hava ve ailelerin yaşadığı endişeler hikayenin içine o kadar iyi yedirilmiş ki... Hatta Efser’in abisinin adının Devrim olması yüzünden akrabaların arkasından fısıldaşması, o yaşlarda "komünist" kelimesinin ne anlama geldiğini bile tam çözemeyen bir çocuğun gözünden anlatılan o bölümler dönemin ruhunu çok iyi özetliyor. Memleket siyaseten bölünüp savrulurken, Efser ve Sedef’in dostluğu adeta fırtınada sığınılacak tek liman oluyor kendilerine.
Fazla detaya girip büyüyü bozmak istemiyorum ama beni etkileyen bir bölümlerden birine değinmeden geçemeyeceğim. Çaresizliğin dalga dalga her yeri sardığı bu bölümde; Efser’in ninesine ait bir ninniyi Sedef onun kulağına eğilip titrek bir sesle fısıldamaya başladığında Efser’in hayata tutunması o kadar içime dokunan bir bölüm
5 hikayenin içinde biri beynimden vurdu maalesef. Halbuki niye vuruluyorsun Zweig denildi mi intihar demek zaten. Göbek adı gibi bir şey. İntihar üzerine kafa yorduğum bir şey değil. Eskiden o kadar cesaretli biri değilim derdim şimdi o kadar "..." değilim. Doldurulabilir. Bilemiyorum.
Benim hayata bakışım, herhalde Allah'a şükür kaldıramayacağımı yüklemediği içindir, gelen geldiği an, ee şimdi n'apıyoruz? Buradan nereye kırıyoruz? Şimdi hangi kameradayız?
Gerçekten böyle. Yoksa kalpten gitmiştim çoktan. Bu hayatta fiziksel imtihanlardan sonra duygusal imtihanlar gelir. Ve bu konuda YL DR değil Prof'um ben. Çünkü . Çünkü uzun hikaye.
Bu novella, zengin diyeceğim, bir otelde garson olarak çalışan François adındaki bir gencin yaşantısından onun iç buhranını veriyor. François, otele konaklamaya gelen ve kendisinden sosyal statü olarak çok yüksekte olan aristokrat bir kadına yani bir kontese aşık oluyor ve şahsi kanaatim saçmalıyor. Neden. Aşık olmak kavuşmak demek değil ki. Neden ya. Her sevdiğimizi almak zorunda değiliz. Hem de alamayız ki. Ha uğruna ölecek kadar aşıksan alabilirsin de. O ayrı bir mesele ama almak zorunda değiliz. Kontes bana bakmaz vah beni beni doğru bir yaklşaım değil. HERKES HERKESE BAKAR. Hayatta her şeyin bir yolu vardır. Ben asla gerçekten birbirini seven iki insanın kavuşamayacağına inanmıyorum. Kavuşma yoksa bir taraf eksiktir. BİTTİ. Buradaki durum o bile değil. Kontesi sevmek demek uğruna ölmek demek olabilir mi? Sev ya doya doya sev. Kaburgaların çatlasın öyle sev. Ama ölünce sevemezsin. En sevdiğin şeyi sevmekten neden vazgeçersin? Madem bu kadar güçlü bir duygu sevgi, neden ölmek kadar "an" bir his için vazgeçeyim ?????
Şimdi bunu Zweig yazmış ben de allıyorum pulluyorum gibi olmayacaksa; var maalesef böyle şeyler. Bir insanın varlığını
Hem seks hem felsefe. Daha ne olsun!!
İnsanı sorgulatmaya iten güzel bir çalışma, ciddi bir okuma olmasa da. Kitabın sonunda yer alan son sözü okumak önemli.