"But, alas, I had done what I had determined not to do; I had slipped unthinkingly into praise of my own sex." (page: 121)
A Room of One's Own is best understood when we first reflect on what feminism actually represents. Is it merely a demand for equality? Or a rebellion against centuries of imposed roles and limitations placed upon women? Even today, when we read about the historical denial of women’s most basic rights and freedoms, we are still surprised, perhaps because contemporary society presents such a different image of gender roles.
Let us imagine a world in which women were confined solely to domestic responsibilities: raising children, sewing, and managing the household, often forced into marriage and denied access to education. A world in which they had no private space, not even half an hour truly their own. In Woolf’s argument, the absence of such material and intellectual space explains why fewer women emerged as successful writers. Without a room of one’s own, she suggests, a woman is also deprived of an inner world that belongs to her alone. Nothing is truly hers; everything is defined through ownership by men. Even the impulse to resist such conditions is gradually suppressed.
Woolf’s writing carries a clear sense of intellectual rebellion. She questions why women could not live as freely as men, and imagines the creative potential that might have emerged under equal conditions. She also attempts to explain male claims of superiority through psychological and social patterns: insecurity masked as dominance, and the need to define oneself as superior to at least half of society in order to compensate for internal doubt. Meanwhile, women, historically excluded even from libraries and formal education, were denied the very conditions necessary to
All about history ve all about space dergileriDuygu ve Düşünce
“All About History”, tarihi kuru bilgilerden çıkarıp anlamlı ve akıcı bir anlatımla sunarak okura güçlü bir bakış açısı kazandırıyor. “All About Space” ise evrene dair bilgileri düşündüren ve ufuk açan bir üslupla aktarıyor. Her iki dergi de bilgiyi estetik bir dille buluşturarak nitelikli bir okuma deneyimi sunuyor.
All About History Türkiye - Sayı 4 (Mayıs-Haziran 2021)All About History Türkiye · Doğan Burda Dergi Yayıncılık · 2021120 okunma
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Soyangri Book Kitchen belongs to that special category of literature that offers the reader nothing but a soft, cozy embrace. In a world obsessed with productivity, it is a gentle reminder that not every book needs to be a tool for gaining knowledge or a puzzle for solving complex problems.
Sometimes, a story is simply meant to be a sanctuary. Reading this felt like stepping into a "rest stop" for the soul. Like many of the other healing novels I’ve explored—such as The Hyunam-dong Bookstore or The Pottery Store—this book prioritizes atmosphere over action.
The "Book Kitchen" acts as a literal and metaphorical space where characters come to "feed" their tired spirits. It provides a slow, rhythmic pace that mirrors the quiet beauty of the countryside. Ultimately, it is a testament to the idea that reading can be a form of self-care, providing a warm, safe space to simply be without the pressure of a demanding plot.
New Geopolitic Arena
Nisan’dan önce kullanmam gereken izinlerimin denk geldiği bir dönemde, bayram tatilini de fırsat bilerek bu kitabı bitirdim. Aslında yıl sonuna bırakılabilecek bir kitaptı ama iyi ki öyle olmadı. Bazı kitaplar zamanlamasıyla anlam kazanıyor. Tim Marshall’ın okuduğum altıncı kitabı oldu. Sky News ve BBC’de yaklaşık 30 yıllık savaş muhabirliği tecrübesi olan Marshall, bu birikimini kitaplarına çok net yansıtıyor. Daha önce Prisoners of Geography, The Power of Geography ve özellikle Worth Dying For: The Power and Politics of Flags kitabını okumuş ve çok beğenmiştim. Bu kitap da aynı çizginin bir devamı gibi, ama bu sefer sahne Dünya değil, uzay.
Kitap boyunca Low Earth Orbit dediğimiz alanın aslında ne kadar kritik olduğu çok net ortaya konuyor. GPS sistemleri, iletişim altyapıları, finansal akışlar ve askeri sistemler… Günümüz dünyasının görünmeyen omurgası burada dönüyor. Bu yüzden mesele sadece teknoloji değil, doğrudan güç. Uzay artık keşif alanı değil, bir kontrol alanı. Ve bu kontrol etrafında şekillenen ciddi bir rekabet var. Uydular sadece veri taşımıyor, aynı zamanda güç projeksiyonunun bir parçası haline geliyor.
Kitabı okurken aklımdan geçen en net çerçeve şu oldu: Bu aslında bildiğimiz güç oyunlarının yeni sahnesi. “Who controls low Earth orbit controls near-Earth space…” diye başlayan yaklaşım, oyunun mantığını özetliyor. Gücünü ne kadar gösterdiğin ile ne kadar sakladığın arasındaki ince denge hâlâ geçerli. Teknoloji hızlanıyor, imkansız dediğimiz şeyler normalleşiyor ama insan doğası aynı kalıyor. Einstein’ın “Two things are infinite…” sözü burada boşuna değil. Bu alıntıların ortak noktası şu: Uzay değişiyor ama güç mücadelesinin kuralları değişmiyor.
Yakın gelecekte uydular arası çatışmalar, anti-satellite weapons ve hatta space’ten yeryüzüne yönelik
BEN KISA ÇÖPÜ ÇEKTİM1000Kitap
'İnsanlık' dediğimiz soyut ama karşılığı somut olan düzlem tüm dünyayı aynı çatı altında birleştirir. Bir zamanlar yaşamış olan, şu anda yaşayan ve daha sonra yaşayacak olan tüm insanları içine alır dünya dediğimiz şey ve burada olan bitenler bütün insanların hikayesidir.
Yazılan çizilen şeyler güç üzerine ve güçlülerin hayatını okunur kılsa da 'önemsiz' çoğunluğun katkıları da mühimdir. Bu hikayede yani insanlığın tarihinde günümüze yaklaştıkça çoğunluk giderek azalır ve azaldıkça bireyin dünyasına dönüşür yaşananlar. Modern hayat bu demektir: İki farklı dünyada yaşamak.
Kamusal dünyadan benlik takıntılı bir özel dünyaya çekilirken, yine de topluluğa yenilir, kendi minik zaferlerinin peşinde koşarsın.
Yorulursun, dinlenirsin ve yaşamaya devam edersin. Onları affedersin, mecbursun.
Ağır bir yükü taşımaya çalışmak gibidir yaşamak...
Altında ezilsen de susarsın. Taktikler geliştirirsin, değişirsin, verirsin, alırsın, kendinle kavga ede ede o yükü taşırsın yine de.
Görevinin bu olduğu öğretilir, bırakıp hiçbir yere gidemezsin.
Bu ihtiyar yuvarlağın köşeleri yoktur.
Saklanamazsın...
Dörtte üçü sularla kaplıdır.
Çırpındıkça batarsın...
Zengin bir kaynakça ile yazılmış bu kitap. Yazar, 'sıradan' insanların hayatlarını 528 sayfada birleştirmiş. Bireyler üzerinden insanlığa bir kuşbakışı. Enteresan ve keyifli aynı zamanda köşeli; çünkü sıradan insanlar kimsenin umrunda değildirler. Adı bilinmeyen tekiller, toplumun sadece yaşayan fertleri ve diğerleriyle kurduğu ilişki.
Mülkiyetin bütün ilişkileri düzenlediği bir çağa denk düşen hayatlar üzerinde toplanan satırlardan üzerinize alınmanız gereken cümleler toplamı.
Bir kitapta nelerin altını çiziyorsanız, siz
o'sunuz. Yenilgilerimizin mi peşine düşüyoruz yoksa zaferlerimizin mi?
Bu kitap şu cümleyle başlıyor: "Hayatım bir
Yalnız Yaşarken Hindi Pişirebilmek
(Bu bir inceleme değildir. Spoiler içerebilir.)
Ben yalnız yaşamaya bayılıyorum. Yalnız yaşamaya başladığımdan beri yıllardır ihtiyaç duyduğum şeyin ve çok kısa sürede bu kadar değişebilmemin itici gücünün bu olduğuna inanıyorum.
Asako Yuzuki’nin Terayağı kitabını okudum. Konusu biraz karman çorman olsa da, okurken sanki yazarın kafasındaki tüm fikirleri incecik bir bağlantıyla bir araya getirip servis etmiş gibi bir izlenim verse de, benim dikkatimi en çok çeken şey, görünür olan konudan çok bu ‘yalnız’ yaşamaya çalışma mevzusuydu. Rika onca yıl evinde bir canın sıcaklığı olmadan yaşadıktan sonra, kitaptaki olayların sonucunda bu konudaki bakış açısını değiştiriyordu.
“Ansızın burası gibi geniş bir dairem olsun istedim. Yok aslında, büyüklükten ziyade tek başına kalmanın mümkün olduğu odaları bulunan bir daire istiyorum. Evdekilerin mahremiyetine saygı gösterebileceğim bir ortam…” (sf. 372)
Bu alıntıyı okuduğumda gülümsedim çünkü bana 
Boşluğun Güncesi kitabındaki şu alıntıyı hatırlatmıştı: (İngilizcesini eklemiştim o yüzden bu şekilde yazıyorum)
“Maybe that’s what making a family is all about: creating an environment in which people make space for one another—maybe without even trying, just naturally, to make sure that nobody’s forgotten.”
Evdekilerin mahremiyetine saygı gösterebileceğim, onlara kendileri olabilecekleri bir alan yaratabileceğim, bunu yaparken kendi yalnızlığımın getirdiği bunalımdan da zaman zaman uzaklaşabileceğim bir ortam. Bir sığınak.
İnsanların evlenip çocuk yapmalarının, bu yöntemle bir aile kurmalarının sebebinin aslında zaman zaman gelen bu bunalımdan ve gelecek kaygılarından kurtulmak için bildikleri tek yolun bu olmasından dolayı olduğunu düşünüyorum. Ancak bana göre nasıl ki uzun süre yalnız yaşamak insanda bunalıma sebep
Boşluğun Güncesi kitabındaki şu alıntıyı hatırlatmıştı: (İngilizcesini eklemiştim o yüzden bu şekilde yazıyorum)
“Maybe that’s what making a family is all about: creating an environment in which people make space for one another—maybe without even trying, just naturally, to make sure that nobody’s forgotten.”
Evdekilerin mahremiyetine saygı gösterebileceğim, onlara kendileri olabilecekleri bir alan yaratabileceğim, bunu yaparken kendi yalnızlığımın getirdiği bunalımdan da zaman zaman uzaklaşabileceğim bir ortam. Bir sığınak.
İnsanların evlenip çocuk yapmalarının, bu yöntemle bir aile kurmalarının sebebinin aslında zaman zaman gelen bu bunalımdan ve gelecek kaygılarından kurtulmak için bildikleri tek yolun bu olmasından dolayı olduğunu düşünüyorum. Ancak bana göre nasıl ki uzun süre yalnız yaşamak insanda bunalıma sebep