layover
@sputnikd
𝒇𝒆𝒂𝒕𝒖𝒓𝒊𝒏𝒈 𝑻𝒉𝒆 𝑭𝒐𝒓𝒈𝒐𝒕𝒕𝒆𝒏 𝑪𝒊𝒓𝒄𝒖𝒔 𝒃𝒚 𝑺𝒉𝒆𝒍𝒍𝒚 𝑳𝒐𝒗
10/10
Beğendi
·2023 6. kitabı
7 ay sonrasında, tam anlamıyla (üslup, kurgu, aktarılabilen mesaj...) beğendiğim ve müthiş akıcı bir şekilde nasıl okuduğumu fark etmediğim (alıntılarımı yazmaya bile fırsat bulamadığım) bir kitap üzerine uzun uzun sizleri okumaya ikna etmeye dair bir inceleme yapmak istiyordum. Ama konu bu kitaba çevrilince zihnimde bulunan derin mesajı aktarmanın ne kadar zor olacağını düşünüyorum, bunun yerine dileyen okusun dileyen anlasın istiyorum.
Benim için kitabı bu kadar çarpıcı yapan şey son sayfa oldu diyebilirim, zaten sonlara doğru bi' kırk sayfa Narziss ve Goldmund arasındaki net farklılıklar, birlikte söyleşileri olsun epey bir kafa yoruyor, oturup karakterlerle felsefe yapıyormuş gibi hissettiriyor ki artık birbirlerine denk yarışıyorlar fakat Goldmund'un son cümlesi olsun tüm bu kitap boyunca sarf ettiğim 300 sayfanın sonunu sorgulattı, ağzımı açık bıraktı. Bazı incelemelerden öğrendiğim ayrıntılarla çok değerli bir kitap haline geldi.
Bunun dışında kitap zaten Goldmund'un çevresinde şekillendiği ve kendisinin de söylediği gibi üç kısımdan oluşuyordu. Goldmund'un manastırdan ayrılıp manastıra döndüğü kısım yani hayatının ikinci kısmı olaylar ve yaşananlar bakımından biraz uzun sürse de üçüncü kısım kitabın elimde uzamasının tüm sıkıcılığını ört bas etti ve gerekliliğine ikna etti ki bundan bahsetmeme gerek bile yoktu diyorum şimdi. Dediğim gibi uzun zaman sonra keyifle okuduğum ve bir yerlerde saklı kalmış mesajıyla beğendiğim bir kitap oldu. Teşekkürler!
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
7/10
2022 17. kitabı
Merhabalar! Bir süredir yorumlarımı aldığım bir deftere yazdığım için bu kısma pek uğramıyordum fakat paylaşmayı düşündüğüm İnsanlığımı Yitirirken kitap yorumunu tamamlayamadığım ve İthaki Yayınları'nın Japon klasiklerinden de bahsetmek istediğim için bugün Aynalar Cehennemi ve Diğer Öyküler adına yazmak istedim.
Öncelikle enfes kapaklarıyla sattıran bu kitaplardan bahsedersek anime ve mangaların popüler olduğu bu dönemde akıllıca bir girişim diyebilirim. Çünkü Japon kültürüne uzak ve yakın ilgisi olan arkadaşlarımın tamamı bu seriden birkaç kitap okumuş. Herhangi bir kitabevine girdiğiniz gibi ön sıralarda sunulan bu kitaplar cidden hak ettiği değeri görüyor gibi görünüyor. Her neyse her şeyden önce her bir kitap gerçekten güzel bir kapağa sahip ve bu seriyi okuduğum kadarıyla içleri de en az dışları kadar güzel ve uyumlu olmuş. Bunu tabii ki Japonca okumadan bilemem ama çevirileri de çok güzel; seçilen kelimeler, üslup, anlatım yazarına göre değişiyor. Okuduğum tüm kitaplarını gerçekten beğendim. Yoksa yıllar sonra kütüphaneden değil de bir dükkandan bu kitapları almazdım.
Aynalar Cehennemi ve Diğer Öykülere gelecek olursak, kuzenimle Poe hakkında konuşurken onun gibi yazan birini tanıyorum okumak istersen ödünç verebilirim ile başlıyor Rampo ile tanışmam. Kendisi Edgar Allan Poe'dan etkilendiği için sanat camiasında Edogawa ismini kullanıyor zaten. Tıpkı Edgar'da da olduğu gibi uzun kısa öykülerden oluşuyor kitap. Beklenmedik sonlar ve kültürel öğelerle harmanlanmış gizem hikayeleri...
Açıkçası üst üste okuyunca biraz bunalttığı olabiliyor, bunun nedeni bu tarz hikayeleri bir kış veya yaz akşamı arkadaşlarımla okumaktan daha zevk alacağımdan da olabilir. Kitap hikayelerden oluştuğu için okuduğum süreçte araya iki kitap daha sıkıştırdım. Yani kesintisiz okumakla
5/10
2022 4. kitabı
Felsefe hocamın "Aslında hepimiz birer böcekleriz!" söylemlerine merakla okuduğum bir kitap. Aynı zamanda 2019'dan beri de okumaya çalıştığım bir kitap ki bazı kitapları anlamdırmanın yaşı olduğunu hatırlatıyor. Fakat bu şekilde bahsetmemin nedeni 2022'deki halimle kitabı tam anlamıyla kavramam ya da özümsemem değil her okuduğumda daha farklı çıkışlar bulmam bu yüzden ileride tekrar okuyacağım.
Kitap -hepimizin öyle ya da böyle bildiği- Samsa karakterinin kendini böceğe dönüşmüş bir şekilde bulmasıyla başlar. Ailesinden kopması, sistemden uzaklaşması, zamanla bir fazlalık haline gelmesiyle...
(Biraz felsefe hocamdan laf çalacağım ki) Hayatının tek düzeliği, rutini, her sabah kalkıp aynı şeyleri yapması ve bu sabitlikle devam etmesi(...) zamanla sistemin kölesi haline gelip, böcekten bir farkımız kalmadığını söyler. Ya da bu kitabı seneye farklı yorumlarım. Belki bu monoton hayatlarımızın nedeni sisteme isyankar, uzak ama tam da içine doğmuş bir genç olarak söyleyebileceğim bundan fazla şey bulunmuyor. Belki de tekrar hayata karıştığımda bu kitabı kendime yakın bulurum. -Yaptığım yorumu düşünürsem umarım bulmam- Teşekkürler!
5/10
2022 2. kitabı
Boş iki ders, tenefüsler ve klasik okul otobüs yolculuğu derken bitirdiğim kitap: Uyku. Normalde dikkatimi çekmez, önemli bir unsur değildir dışı benim için ama kitabın illüstrasyonları, basımı, dokusu olsun çok hoştu. 90 sayfa olan bu kitabın %40'ı resimden oluşmakta, yazıları ise üstten alttan yandan boşluklarıyla kağıt israfı gibi görünen bir şekilde ortalanmış. Iki arkadaşımın yorumuyla: "zengin kitabı gibi" Bu nedenle epey bir hızlı bitiyor. Dili yine akıyor.
Bir önce okuduğum kitap olan Sahilde Kafka'da bir diyalog vardı. Saeki hanım yıldırım çarpan ve hayatta kalan insanlarla ropartaj yapıp bir kitap çıkartır fakat kitabı çok satmaz. Saeki Hanım bu durumu kitabın herhangi bir sonuca ulaşmamasına bağlar, oysa onun bu hali hoşuna gider. Uyku'nun özeti bundan fazlası değildir.
Kimsenin isminin olmadığı bu kitapta ana karakterimiz bir anne, eş ve alışılagelmiş hayatı olan bir insan. Tolstoy'un Anna Karenina'sının "bütün mutlu aileler birbirine benzer" tanımına uyum sağlayan bir ailesi var. Dünün ve bugünün farkı yoktur, günlük tutsa farklar tarihten ibarettir. (Bu kısımda Franz Kafka'nın Gregor Samsa karakterini anımsadım, birkaç yorum inceleyince tek olmadığımı fark ettim.) Böyle monoton ama 'güzel' bir hayata sahip olan karakterimiz bir gece karabasan sonucu bir daha uyuyamaz. Ama kimse fark etmez de. Karakterimiz geceleri kendiyle buluşur daha çok, hayatı farklı bir yön kazanır. Ve böyle ilerler kitap.
Uyku; ya beğenilmiş ya hiç beğenilmemiş, ya akıcı ya da boğucu, ya sembolik ya anlamsız... Aşırı öznel bir kitap olduğunu düşünüyorum, sanat eseri benzetmesi yapabilirim. Herkesin zevkine hitap etmez; herkese farklı anlam ifade eder, bazılarına etmez.
Murakami'nin alışıla gelmiş dili, bu yüzden okuduğunuz bu kadar az sayfada 'nasıl hala uzun uzun tanımlamalar,
8/10
Beğendi
·2022 1. kitabı
Merhaba, bugün bir hocamın tavsiyesi üstüne dün bitirdiğim bu kitabı açıkça düşüncelerimle yorumlamak istedim. 'Arşiv' niteliğinde bir hesap kullandığım için 15 yaşındaki bir çocuğun kitap yorumlamasına karşı önyargılarımı kırdığımı düşünüyorum...
Okuduğunuz yazıda bol bol spoiler bulunur. Ama en güzel yerlerinden bahsetmemeye özen gösterdim. Başlamadan önce okuyacaksanız son paragrafı okumanız yeterli, ilk paragraflarda da kitabın küçük bir özeti bulunur lakin ben bunu kitabı özümsedikten sonra anlaşılabilecek bir yorum tadında yazdığımı düşünüyorum.
Kitap asla gerçek ismini öğrenemediğimiz ve kimsenin de sormadığı çünkü ismini geçmişiyle ve kaçmak istediği kehanetle birlikte geride bıraktığını düşündüğüm kendine verdiği ismiyle Kafka Tamura karakterimizin doğru düzgün bir ilişkisinin bulunmadığı annesinin ise üvey ablasıyla terk ettiği evden kaçmasıyla başlıyor. Gelin görelim ki Kafka, babasının atfettiği Antik Yunan karakteri Oepidus'a atfedilen kehanetten (babasını kendi elleriyle öldüreceği, annesi ve kız kardeşiyle çiftleşeceğine dair bir kehanet) bu kadar da kolay uzaklaşamıyor. Pardon bir süre sonra uzaklaşmıyor, üstüne gidiyor.
Açıkçası kitaptaki Oşima karakteriyle yapılan sohbetlerin birinde öğreniyorsunuz bu kehanetin Oepidus'a yapılanla aynı olduğunu. Başta dikkat etmemiştim ama geçen zamanla verdiği ismin kitabın genelini kavramak için önemli bir unsur olduğunu kavrıyorsunuz. Bana sorulacak olursa kitaptaki ayrıntıların büyük bir çoğunluğunun altı dolu. Her neyse konuya dönecek olursam okuduğum incelemelerin birinde, Oepidus Kompleksinden bahsediyordu. "Erkek çocuğun anneye aşırı düşkün olup, babanın yerini alma isteği içinde olması" bu cümleye ileride tekrar değineceğim.
Kitabın ikinci bir baş karakteri: Nakata. Şahsi ve 15 yaşındaki çocuk yorumumu
