layover
@sputnikd
𝒇𝒆𝒂𝒕𝒖𝒓𝒊𝒏𝒈 𝑻𝒉𝒆 𝑭𝒐𝒓𝒈𝒐𝒕𝒕𝒆𝒏 𝑪𝒊𝒓𝒄𝒖𝒔 𝒃𝒚 𝑺𝒉𝒆𝒍𝒍𝒚 𝑳𝒐𝒗
Yaradılışımı, geleceğimi, çevremi, insanların farklılığını, duygularımın çeşitliliğini sorguluyordum. Kendimi dinlemeyi öğrenmekti bu yaptığım. Çünkü duyulabilecek kadar yüksek bir ses vardı içimde. Bunu fark edince, dünya üzerindeki bütün insanlar birden yok olsalar dahi yalnız kalmayacağımı anladım. Çünkü ağzımdan çıkan, başkalarının duyabildiği bir sesin yanında içimde yankılanan ve kimsenin varlığından bile haberdar olamayacağı başka bir ses daha vardı. Demek ki kendimle diyalog kurabilir, aynı konu hakkında yüksek sesle bir söz söylerken, içimden de bambaşka bir cümle kurabilirdim. Dünyayla
aramdaki köprüyü ve kendime açılan kapıyı böylece keşfettim.
Sayfa 11
layover
Tabiî bu aynı zamanda on dört yaşında bir çocuğun yalanı da keşfiydi. Daha doğrusu hiçbir
yalandan acı çekmemeyi öğrenmesiydi. Yüksek sesle inanmadığım her şeyi anlatabilir, içimden
de “İnanmayın bana. Sakın inanmayın. Hepsi yalan! Ağzımdan çıkanı duymanız kolay. Ama
yapabiliyorsanız, bunu da duyun!” diyebilirdim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Işte bu yüzden yazıyorum bu kitabı. Düşünmek için. Anlamak için.
Sayfa 12
layover
Ben böyleyim. Olayları tam olarak kacradığımı hissedebilmek için, sözcüklere dökmek zorundayım...
Yarın neler getirecekti? Merak ediyordum. Iki elim direksiyonda gözlerimi kapadım. Içinde olduğum şey kendi befenin değilde bir süreliğine ödünç aldığım, yapayalnız, geçici bir kılıftı sanki.
Sayfa 127
layover
"Bazen sana baktığımda, çok uzak bir yıldıza bakıyormuşum gibi hissediyorum." dedim. "Göz kamaştırıcı fakat on milyonlarca yıl öncesinden gelen bir ışık. Hatta belki de yıldız artık yok. Yine de bazen o ışık bana her şeyden gerçek görünüyor." (153)
Yarın neler getirecekti? Merak ediyordum. Iki elim direksiyonda gözlerimi kapadım. Içinde olduğum şey kendi befenin değilde bir süreliğine ödünç aldığım, yapayalnız, geçici bir kılıftı sanki.
Sayfa 127
layover
"Ama bir süre gelemeyeceğime dair bir not bırakamıştım sana değil mi?" "Bir süre sözcüklerle ölçülebilir özellikte değil. En azından bekleyen kişi açısından." dedim. "Bu sözün gerekli olduğu zamanlar vardır bazen. Tek söyleyebileceğim şeyin bu olduğu zamanlar." dedi. "Muhtemelen de ağırlığı ölçülemeyen bir kelime." "Haklısın" dedi, o bilindik tebessümüyle.
Yarın neler getirecekti? Merak ediyordum. Iki elim direksiyonda gözlerimi kapadım. Içinde olduğum şey kendi befenin değilde bir süreliğine ödünç aldığım, yapayalnız, geçici bir kılıftı sanki.
Sayfa 127
layover
Hacime, fotoğraflara bakarak hiçbir şey söyleyemezsin. Onlar sadece birer gölge. Gerçek ben çok daha farklı.