"Eğer içinde bir düşünce doğarsa ilk olarak ona sarıl, yaşamaya devam ettikçe o düşüncenin doğruluğunu anlayabilirsin, şimdiden yanılp yanılmadığına karar verme."
Irvın Yalom; görüş, düşünce ve kitaplarını epey beğendiğim bir psikaytrist. Yazarın öğretici roman türünde yazdığı eserlerini de çok başarılı buluyor üzerinde yoğun emek ve çaba olduğunu düşünüyorum.
Bu kitabında da yazarın çocukluğundan yaşlılığına kadar geçen anıları ve yaşantıları üzerindeki duygu ve düşüncelerini bolca görüyoruz. Kitabın devamında da yazar eserlerinin oluşum süreci ve gelişimi hakkında bilgiler veriyor. ( Bu yüzden önce o kitaplarını okumak sonrasında bu kitabını okumak sanırım daha anlamlı olacaktır. :))
İnsanın ilerleyen yıllarda yaşadığı bir olay üzerinden geçmişe dönüp o anılarını tekrar hatırlaması, bunu şimdiki benliği ve kimliğiyle yeniden gözden geçirip iyisiyle kötüsüyle yeniden yorumlaması bence takdire şayan bir şey. Bir nevi yazarın da bu kitapta kendini çocukluğundan bu yana analiz süzgecinden geçirdiğini bunu da etkileyici bir şekilde ele aldığını düşünüyorum.
Yalom'un kitapta üzerinde epeyce durduğu ve benim de ilgimi çeken bir konudan da bahsetmek istiyorum. Yazar, hayatı olabildiğince "az pişmanlıkla" yaşamamız gerektiğini düşünüyor ve bunun çok önemli olduğunu vurguluyor. Zaten her açıdan baktığımızda bir insan, hayatı ne kadar az pişmanlıkla tamamlamak üzere olduğunu fark ettiğinde, epey anlamlı bir yaşam sürdürmüştür aynı zamanda ölüm korkusu da o derece azdır diyemez miyiz?
Etkileyici, düşündürücü ve ders çıkarmamız gereken bir kitaptı.
Anlamlı okumalar ve anlamlı yaşantılar dilerim. :)
Kwoneun, "Sen bir insanın yapabileceği en büyük şey ne, biliyor musun?" diye sorunca
"ben" başını sağa sola sallar.
"Bir insanı kurtarmak, herkesin yapamayacağı büyük bir iştir diye bir laf duymuştum."
"Son günlerde bunu çok düşünmeye başladım. Benim varlığım yalnızca bana güzel, başkalarına değil. Doğrusu kimi zaman ben de kendime iyi gelmiyorum, yine de katlanılmaz biri değilim aslında..."