Sinem Ayça Yenilmez
@ssinemayca
Ben deniz yazmayı sizden öğrendim,
Elimde mavi kalemler bi' poyraz çizmişim
İçinde yaşadığımız düzenle pek bağdaşmayan aşk gibi korkunç bir sınır varken,sazda sözde sınanmak neymiş ki!
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
''seni seviyorsam,senin yerini herkeslerden başkaca ayırmışsam'' diye başlayan bir bölüm var mektubunda.Gereksiz bunlar canım benim,gereksiz ve doyumsuz.Beni sevmediğini söylemek ne diye üzer seni? Bu da bir gerçek.Sevgiyi yaratmak gerek.
Ben ikide birde böyle oluyorum,bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum,bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum.Bu nefret filan değil...İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile...Sadece bir yalnızlık ihtiyacı.Öyle günlerim oluyor ki,etrafımda küçük bir hareket,en hafif bir ses bile istemiyorum.Taşıp dökülecek kadar kendi kendimi doyurduğumu hissediyorum.Kafamda,hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller,bana her şeylerden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor...Fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birini arıyorum.Bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker,uzun uzun anlatacak birini.O zaman ne kadar hazin bir hal aldığımı tasavvur edemezsiniz.
