0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mesela biri çocukluğunda keyifli bir keşif ortamındayken, dışarıdaki tanıklık, “Kikirdeyip durma, öyle bağırma, anladın değil mi? Niye geç kaldın, çok gezen tavuk ayağının b.kuyla gelir unutma,” demişse… Büyüdüğünde ne zaman mutlu olsa içinde bir korku, kaygı belirir; farkında değildir ama kendisine aşağılayıcı bir laf geleceğini bekler, mutluluğunda bile tereddüde düşer. Sadece engellenmiyorsun, utandırılıyorsun da. Hem de iliklerine kadar… Ah öyle bir hal ki bu, çocukluktaki uyandırılma insanın bütün hücrelerine işler. İnsanın özüne kadar gider. İşte o zaman mutluluktan korkar hale gelirsin; hayatında iyi bir şey olduğu zaman bilirsin ki bir şeyler ters gidecek. Başına bir şey geldiğinde de, ”Çok şükür zaten mutlu değilim,” deyip kendini güvende hissedersin.
Üniversiteyi daha kendim olarak okumak isterdim. O sıralar biz eziklik duygusu içerisindeydim ama bu duygunun anlamını pek bilmiyordum. Nereden geldiğini de. Bu halimden sıyrılarak yaşamak isterdim ki, orada bir “düşünür Doğan” olduğunu daha erken anlayabileyim. Aslında pırıl pırıl bir Doğan olduğunu ve onun sesinin duyulmasını gerektiğini erkenden fark etmek isterdim.
“Köle tiplerden oluşan hiçbir devlet uzun süre devam edemez. Eski gelişim yasası hala geçerliydi. Açıklamış olduğum gibi varoluş savaşımında güçlü olan ve güçlü olanın soyunun yaşamasıdır. Bu gelişmedir. Ama siz köleler, orada gelişim yasasının geçersiz
olacağı, orada her yetersizin yok olmayacağı, istediği kadar çok yemek yiyebileceği ve orada herkesin çocuk sahibi olabileceği bir toplum düşlüyorsunuz. Bunun sonucu ne olacak? Artık her kuşağın gücü ve yaşam değeri artmayacaktır. Aksine azalacaktır. Sizin köleler toplumu, kaçınılmaz olarak zayıflayacak ve parçalanacaktır.”
