öyle anlar olmuştur ki, hz. adem'in (a.s.) şahsında allah'a kulluk yapacaklarına dair o büyük emaneti, yani mesuliyeti yüklenen insan; allah'ı unutmuş, insanlara, heykelleştirdiği putlara, hayvanlara kulluk etmiş, onlara tapmıştır. böyle olduğu içindir ki allah, insanoğlunu varlıkların en güzeli, en şereflisi ("ahsen-i takvim") olarak yarattığı halde, bilahare onu en aşağılık ("esfel-i safilin") derecesine indirmiştir.
hz. muhammed (s.a.s)'e itaat etmek o kadar zorunludur ki allah-u teâlâ onun yanında yüksek sesle konuşulmasını bile menetmiştir. nerede kaldı ki sünnetine uyulmasın.