İnsanlar ölümle tamamlanırlanır. Yaşarken, herkes eksiktir. Böcekler ve küçük kuşlar, hayatta oldukları ve hareket ettikleri sürece mükemmeldiler; ancak öldükleri anda sadece birer ceset olurlar. Ne tamamlanır ne de eksilirler, sadece hiçliğe dönerler. İnsanlar içinse durum tam tersidir. Bu noktada, insanin öldükten sonra en insani hâline dönüstügü paradoksu da geçerli oluyor herhalde.
Benim aydın tanimim da cok basit; kısaca karsısına çıkan durumları eleştirebilen insana "aydin" denir. Oysa buna karşılık, karşısına çıkan dorumlar oldugu gibi kabul eden insana da akılsız denir.