storyofreader
@storyofreader
Aralarında maddi mesafe değişmediği hâlde, bu sükûtuyla çok uzaklara kaçıyor gibiydi.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bu muharebeye sahne olan kendi ruhunu seyretmek ona büyük bir alaka ve zevk veriyordu. Kendi kendine, “Bunun sonu ne olacak? Ne olabilir?” diye sordu.
Fakat bu sefer yanyana gitmiyorlardı, biri ötekinin koluna girmemişti, aralarında ayrılık ve aralarında vücutlarının ılık buğusunu birbirine geçmekten meneden serin boşluklar ve aralarında son zamanların manevi uzaklığını mer’î bir hâle getiren maddi bir mesafe vardı.
Maneviyat daha alidir (uludur), vücut sefildir.
1950 Kuşağı'nın ilk kadın öncüsü Nezihe Meriç'in yaşamdaki yürüyüşü 85 yıl sürdü. Arkasında bıraktığı büyük edebi mirasın yürüyüşü ise geleceğe doğru uzanıp gidecek. Yola öyküyle çıkmıştı, sonrasında edebiyatın çeşitli dallarında çok sayıda eser verdi; öyküyü de bırakmadı.
Kitabın konusu mutsuz, hep daha fazlasını isteyen bir anne ve dış dünyaya biraz kapalı alkolik bir babanın, Bengi ve Gün isimli iki kızlarını terk etmeleri ve kızları dedelerinin büyütmeye başlaması ama kitapta yazarın anlatımının arasına Bengi’nin notları giriyor ve bu notlarda Bengi’nin aslında annesiyle iyi bir ilişki hayal ettiğini görüyoruz. Bengi’nin anne babasının adı hiç geçmiyor ama ben isimlerinin Bengi’nin notlarında kendisine ve kardeşine verdiği isimler olan Ayşe ve Aydın olduğunu düşünüyorum.
İki küçük kız kardeşin, hayatla uyum sağlayamamış babaları ile gözü yükseklerde olan annelerinin onları terketmeleri ve dedeleri tarafından sahiplenişleri anlatılıyor öz olarak.
Nezihe Meriç’in 2003 yılında Yapı Kredi Yayınları tarafından basılan romanı Alacaceren'de, Bengi’nin geçmişinden değinilen hatıralar, kısa hikayeler gibi bütünleşip romana dönüşüyor. Yazarın, özellikle bir kız çocuğunun karşılaştığı durumlara göre değişen rollerini ele aldığı noktalar incelikle işlenerek okuyucunun empati duygusunu da güçlendiriyor. Bengi’nin bazen babasının küçük çocuğu, bazen kardeşinin ablası, bazen “ailenin reisi” gibi rollere girip çıkışına, kendi çocukluğundan ziyade, başkalarının onda bıraktığı etkileri yaşayışına okuru tanık ediyor. Genelde karakterin bir gününe giderek o günkü hali, bir hatırayı hatırlatır gibi okura sunan Meriç, Bengi’nin içsesiyle yönlendirdiği okuru onun gözlemlerine doğru bir yolculuğa çıkarıyor. Kitabın sonunda ise Bengi’nin yaşam çabası, dağılan bir aileyi şaşkınlık fakat
