İrade Eğitimi: Güçlü Bir Benlik İnşası
Puan vermedi·260 syf.·
2026 120. kitabı
Jules Payot’un “İrade Eğitimi” adlı eseri, insanın en temel iç gücü olan iradeyi geliştirmeyi hedefleyen klasik bir kişisel gelişim kitabıdır. Yazar, insanın başarısızlığının çoğunlukla zekâ eksikliğinden değil, irade zayıflığından kaynaklandığını savunur. Bu eser, özellikle öğrenciler ve kendini geliştirmek isteyen bireyler için disiplin, dikkat ve kararlılık üzerine güçlü bir rehber niteliği taşıyor.
Kitabın ana fikri, iradenin doğuştan gelen sabit bir özellik olmadığı; eğitilebilen ve güçlendirilebilen bir beceri olduğudur. Payot, insan zihninin tembelliğe ve hazza kolayca yöneldiğini, bu yüzden düzenli bir irade eğitimi yapılmazsa kişinin dağınık ve verimsiz bir yaşama sürükleneceğini belirtiyor.
Yazar, iradeyi güçlendirmek için birkaç temel prensip sunuyor;
* Dikkatin kontrolü: Zihnin dağılmasına izin vermemek, odaklanmayı sürekli egzersiz haline getirmek
* Disiplinli yaşam: Günlük alışkanlıkları bilinçli şekilde düzenlemek
* Erteleme ile mücadele: “Şimdi yapma” eğilimini kırmak
* Zihinsel direnç: Rahatlık yerine çabayı seçmeyi öğrenmek
Payot’a göre insan, her küçük irade zaferiyle daha güçlü bir karakter inşa eder. Bu nedenle irade eğitimi, büyük hedeflerden çok küçük ama sürekli disiplinlerle ilerliyor.
Ayrıca yazar, duyguların ve hayal gücünün kontrol edilmezse insanı pasifleştireceğini, bu yüzden aklın rehberliğinde bir yaşam sürülmesi gerektiğini vurgular. Kitap, zaman zaman sert bir üslup kullanarak okuyucuyu tembelliğiyle yüzleştiriyor.
“İrade Eğitimi”, bireye kendi potansiyelini gerçekleştirmesi için güçlü bir iç disiplin kazandırmayı amaçlayan etkili bir eserdir. Payot’un yaklaşımı, modern kişisel gelişim anlayışının temel taşlarından biri sayılır: başarı, dış şartlardan çok içsel disiplin ve irade gücüyle şekilleniyor.
Kitap, okuyucuya şu temel
Puan vermedi·80 syf.·
2026 1. kitabı
Francis Bacon’ın "Yeni Atlantis" (New Atlantis) eseri, hem felsefe tarihi hem de bilim kurgu/ütopya edebiyatı için tam bir dönüm noktasıdır. Kitabın adı zaten doğrudan Platon’a (Eflatun) bir naziredir. Platon, Timaios ve Kritias diyaloglarında Atlantis adında, lüks ve kibir yüzünden tanrılar tarafından cezalandırılıp sulara gömülen muazzam bir uygarlıktan bahseder.
Bacon bu esere "Yeni Atlantis" diyerek Platon’a şu mesajı gönderir:
"Senin Atlantis’in gücünü, zenginliğini ve bilgisini kibre, savaşa ve sömürgeciliğe alet ettiği için helak oldu. Benim 'Yeni Atlantis'im ise bilgiyi Allah korkusuyla ve insanlığın hizmetinde kullandığı için ayakta kalacak."
***
Roman, Peru’dan yola çıkan bir geminin Pasifik Okyanusu’nda kaybolmasıyla başlar. Azıkları tükenen, hastalıktan kırılan ve ölümün eşiğine gelen mürettebat, kendilerini haritalarda hiç görünmeyen gizemli bir adanın açıklarında bulur.
Gemicilerin ulaştığı adanın adı Bensalem’dir. Bu isim rastgele seçilmemiş, İbranice iki kelimenin birleşiminden oluşturulmuştur: Ben: "Oğul" anlamına gelir. Salem (Şalem/Selam): "Barış" veya "Kudüs" (Yeruşalim) anlamına gelir. Yani Bensalem, kelime anlamıyla "Barışın Oğlu" veya "Yeni Kudüs" demektir.
***
Gemiciler adaya yanaşmak istediklerinde, diğer klasik ütopyaların aksine vahşi bir dirençle karşılaşmazlar. Aksine, son derece organize, temiz, dindar ve yardımsever bir halkla karşılaşırlar. Kendilerine hemen ilaç, yiyecek ve kalacak yer (Yabancılar Evi) sağlanır.
Bacon burada okuyucuya ilk mesajını verir: İdeal bir toplum, yabancıya korkuyla değil, kurumsallaşmış bir merhamet ve düzenle yaklaşır.
***
Adanın kalbinde olan bilim merkezine Süleyman Evi (Solomon's House) denir. Kitapta adanın eski krallarından Solamona’nın bu merkezi kurduğu ve buraya İsrail Kralı Hz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·188 syf.·
2026 49. kitabı
Üç kıta, üç farklı kadın ve hayatta kalmak için verdikleri üç bambaşka mücadele... Kitabın 147. sayfasına geldiğimde ayracımı koydum ve durup o muazzam kesişme anının şokunu ve coşkusunu yaşadım. Laetitia Colombani'nin olay örgüsünü kurma zekasına gerçekten saygı duyuyorum.
Kitapta her kadının kendi sınavı var: Sarah, hayatı yavaşlatmasının ve artık kendine dönmesinin gerekliliğini öğreniyor. Smita, içine doğduğu o zorlu koşullardan kurtulabilmek için asla durmaması ve hep koşması gerektiğini fark ediyor. Giulia ise kendi yolunu bulup, kendi kaderini çizmesi gerektiğini adeta yaşayarak anlıyor.
Hikaye belki su gibi hızlı akmıyor ama kurgunun kusursuzluğu bana o kadar iyi geldi ki, kitabı gerçekten çok sevdim. Tüm bu mücadeleler içinde ruhuma en çok dokunan, kendime en yakın hissettiğim kişi yavaşlamayı öğrenen Sarah oldu. Kesinlikle okumanızı öneririm. Devam kitabı olan 
Uçurtma ya hemen geçiyorum
Peki siz bu kitabı okuduğunuzda kendinizde hangi karakterin izlerini buldunuz?
#SaçÖrgüsü #LaetitiaColombani #Kitapİncelemesi #KırıkAyraç #NeOkudum
Uçurtma ya hemen geçiyorum
Peki siz bu kitabı okuduğunuzda kendinizde hangi karakterin izlerini buldunuz?
#SaçÖrgüsü #LaetitiaColombani #Kitapİncelemesi #KırıkAyraç #NeOkudum
Selamlarrr
Bugün sizlere serinin son kitabı olan Kül ve Keder Çağı ile geldim. Bu seri için, size geçtiği evreni doyasıya yaşatacak bir seri diyebilirim. Seriyi çok sevsem de final kitabında biraz kalbim buruk Hem kitabın bitmiş olması hem de kitapta yaşanan büyük hezimet ben yaşamışım gibi derinden sarstı beni diyebilirim İkinci kitabın sonunda işler hiçte umduğumuz gibi gitmez ve Gizliman denen yer karakterlerimize yuva ve özgürlük olacak diye beklerken bir anda Giz adı altında böbürlenen kişilerin kurduğu oyunla yüzyüze geliriz. Bir mağarada canlı canlı verilen kurbanlardan, sağ çıkanlar statü alarak halk içine karışacaktır. Ve bu kanlı oyundan bizim ekibimizden sadece Dante, Hodbin ve Arm kurtulur. (Ya da öyle gösterilir diyelim) Gizliman'ın zengin halkının yanı sıra hiçlerden oluşan ve bağımsızlıklarını ilan etmiş bir kesimle karşılaşmıştık ikinci kitabın sonunda. İsimsizler..
Aspen, Lunu ve Beau' yu onlarla bırakmak zorunda kallan Dante' yi zorlu mücadeleler beklemektedir. Zira Giz'lerin içine sızıp İsimsizler'e haber uçuracaktır. Ama daha haber uçurmaya kalmadan ortalık yangın yerine dönüyor desek yeridir. Bir anda patlamaya hazırlanan yanardağ hem Giz'leri, hem Hiçl'eri hem de İsimsizler'i bir savaş haline sokar. Ciddi anlamda bu sahneleri okurken kanın gövdeyi götürdüğüne çok net şahit oluyorsunuz. Ama ne yalan söyleyeyim iki kitap boyunca bu sahneleri de bekledim ben artık şu haksızlıklar bir devrilsin dedim ya ve işte biz bu kitapta bunu dibine kadar yaşadık. Serinin ilk iki kitabında olduğu gibi hiçbir şekilde dinamizmi dinmedi. Bu seride benim kanayan yaram Beau oldu. Açıkçası ben yazarın ona böyle bir son biçmesini beklemiyordum. İnanılmaz kalbim kırık çünkü kitabın en başından beri ben Dante ve Beau ikilisini çok sevmiştim. (neden yarım kaldık,
Sanılanın Aksine Mehmet Akif Ersoy
Puan vermedi·296 syf.·
2025 377. kitabı
Merhabalardan bir demet. =)
O sıkça rastladığım kafalardaki Mehmet Akif Ersoy ile okuduğum Mehmet Akif Ersoy'un arasında dağlar var...
Sözü uzatmadan virgülü virgüle ataçlamadan konuya dikey dalış yapacağım.
Hoş geldiniz. =)
İlk olarak 2. Abdülhamit'e yazdığı şiiri sunmak isterim:
YILDIZ'DAKİ BAYKUŞ
"Çoktan beridir vardı benim bir derdim:
Gideyim, zalimi ikaz edeyim, isterdim.
O, bizim câmi uzaktır, gelemez, mani' ne?
Giderim ben, diyerek, vardım onun cami'ine.
Kafes ardında hanımlar gibi saklıydı Hamid,
Koca Şevketli! Hakikat bunu etmezdim ümid."
Belki kırk elli bin askerle sanılmış Yıldız;
O silahşörler, o al fesli herifler sayısız.
Neye mâl olmada seyret, herifin bir namazı:
Sâde altmış bin adam kaldı namazsız en azı! Gördüğüm maskaralık gitti de artık zoruma,
Dedim ki: "Bunca zamandır nedir bu gizlenmek? Biraz da meydana çıksan da hasbihål etsek.
Adam mı, cin mi nesin? Yok ne bir gören; ne eden; Ya çünkü saklanıyorsun bucak bucak bizden.
Değil mi saklanıyorsu, demek ki: Korkudasın;
Ya çünkü korkan adamlar, gerek ki saklansın.
Değil mi korkudasın var kabâhatin mutlak!"
NOT: Birçok tarihçi şunda hemfikirdir Mehmet Akif Ersoy, hayatının sonuna kadar pişman olduğunu dile getiren bir beyanı olmamış, hatta 1926'da Safahat adlı bir kitabının yeni baskısında bu şiire yer vermiştir.
Bir diğeri... İstibdâd şiirinden:
Hamiyyet gamz eden bir pâk alın her kimde gördünse,
"Bu bir câni!" dedin sürdün, ya mahkum eylendin hapse.
Müvekkel eyleyip câsûsu her vicdana, her hisse,
Konusu kısaca
Bir kasabadaki hastanenin Altıncı Koğuş adı verilen akıl hastaları bölümünde geçen hikâyede, doktor Andrey Yefimiç Ragin ile hasta İvan Dmitriç Gromov arasındaki diyaloglar merkezdedir. Doktor başlangıçta pasif, kaderci ve “her şey zaten anlamsız” düşüncesindedir. Zamanla bu koğuşa ve özellikle Gromov’un fikirlerine ilgi duyar, ama sonunda kendisi de “hasta” ilan edilip aynı koğuşa kapatılır.
Bu kitap en çok şuradan vurur:
“Dışarıdaki düzen aslında içeridekinden daha akılcı mı?”
Çünkü doktorun dış dünyası da en az koğuş kadar anlamsız ve acımasızdır.
İnsan bazen dünyayı anlamak yerine, onu “önemsizleştirerek” kendini korumaya çalışıyor. Yani “nasıl olsa her şey boş” demek, ilk bakışta felsefi bir olgunluk gibi duruyor. Ama Çehov bunu tersine çeviriyor: Bu tavır, aslında hayatın içindeki acıya, sorumluluğa ve eyleme kapıyı kapatmak. Bir tür zihinsel kaçış.
Koğuştaki Gromov ise bunun tam karşı kutbu gibi. O daha “canlı” bir bilinç taşıyor; acıyı hissediyor, tepki veriyor, itiraz ediyor. Ama ironik olan şu: toplum onu deli sayıyor. Burada Çehov’un rahatsız edici sorusu ortaya çıkıyor: Eğer duyarlılık “delilik”, kayıtsızlık “normallik” ise, normalliğin kendisi ne kadar sağlıklı?
Benim okuduğum kadarıyla kitap şu fikri dayatıyor:
İnsan sadece düşünerek değil, dünyayla temas ederek var olur.
Temas kesildiğinde (duygu, sorumluluk, eylem), felsefe bile bir tür uyuşmaya dönüşüyor.
Çıtır okumalık bir kitap ama çok yüksek beklentiye girmemek lazım…10/6.5
