Rizzoli
@su_derin
bir cesedi sırtlanmış ufacık bir ruhsun sen...
68 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
sermayenin tükettiği bedenler
orhan kemal, bu öykü kitabında yoksul işçilerin, emekçilerin ve ezilen sınıfların yaşam mücadelesini ele alıyor. dili sade ve akıcı. ancak bu sadelik öykülerin basit olduğu anlamına gelmiyor; aksine anlatılan olaylar o kadar gerçekçi ki bir belgesel tadında... hikâyelerdeki karakterler günlük hayatın içinde karşımıza çıkabilecek insanlar; hamallar, fabrika işçileri, gündelikçiler, iş bulamayanlar… hepsinin ortak noktası, hayatta kalma savaşı vermeleri.
orhan kemal’in anlatımı, doğrudan proletaryanın sesi gibi. çalışanlar sürekli açlık, sömürü ve adaletsizlik içinde yaşam mücadelesi veriyor. bu kitap bana, yılmaz güney’in filmlerini hatırlattı. o, sinemada nasıl ezilenlerin sesi olduysa, orhan kemal de edebiyatta işçilerin çığlığını yıllar sonra bile duyuruyor. İkisi de sanatlarını sadece bir anlatım aracı olarak değil, bir mücadele aracı olarak kullanıyor. hikâyeleri okurken, gözümün önüne siyah-beyaz bir yılmaz güney filmi geldi; kasvetli sokaklar, ekmek peşinde koşan insanlar, on sekiz saatlik mesaide ayakta uyuklayan işçiler...
bu kitap yalnızca bir edebi eser değil, aynı zamanda bir sınıfsal farkındalık kaynağı... öyküler arasında beni en çok etkileyenler "uyku" ve "köpek yavrusu" oldu. "uyku", sömürü ve çaresizliği derinlemesine anlatan bir öykü. fabrikada çalışan çocuk işçiler, iş kanunlarına aykırı şekilde 18 saat boyunca çalıştırılıyor; ayakta uyuyakalacak kadar bitkin düşüyor ve en sonunda içlerinden bir çocuk sendeleyip yere düşerek kafasını kırıyor… ama onun aklında fiziksel acıdan çok, ustabaşının vereceği ceza korkusu var. işte bu düzen, emekçileri sadece bedenleri tükene kadar çalıştırmakla kalmayıp ruhlarının da nasıl bir baskı altında olduğunu ve işçiyi nasıl bir makineye çevirdigini, hatta çocukları bile bu çarkın içine sürükledigini gösteriyor. bu
Uyku
"saat iki buçuğa doğru çocuk sami'nin duracak hali kalmamıştı. uykusu dağılsın diye, başını makinenin demirine vurdu, gözkapaklarını çimdikledi, elini ısırdı, tırnağına baktı. ne yaptıysa nafile... vücudu lapaya dönmüştü. atölyenin benzin, gaz yağı kokan ağır havası başını ağrıtıyordu. bir ara makinenin yan demirine yaslandı, hafif hafif kestirmeye başlamıştı, birden öyle sendeledi ki, az kalsın yanı başında yağlı bir vınıltıyla dönen volanın arasına yuvarlanıyordu, tutundu. bir görenin olup olmadığını kolladı."
