Bu yazının daha kapsamlı versiyonunu blogumda okuyabilirsiniz: dusuncedokuma.substack.com/p/kilimanjaronu...
Hemingway'in kalemine biraz daha ısınma turu olsun diye bu kitabı okudum. İyi ki öyle yapmışım.
Bir gün gerçek anlamda "karalamanın" ötesinde bir şeyler yazacaksam bunda Hemingway'in üslubunun, metotlarının ve tavsiyelerinin bir payı olmasını dilerim. Sadece keyif almaktan ziyade ilham almak için, bir ödev yapar gibi de okuyorum yazdıklarını.
Kitaba adını veren öyküde Afrika'da safari esnasında bacağından enfeksiyon kapan ve "gidici" olan bir yazarın son anlarını okuyoruz. Yazar eşi ile sırf zengin olduğu için evlendiğinin pişmanlığıyla yüzleşmekte ve "daha yazacaklarım vardı" geç kalmışlığından dolayı kahrolmakta.
Birkaç farklı öyküde olaylar aynı şekilde başlıyor: tren garındaki bara bir yabancı geliyor ve garson kızla flört ediyor. Sanki bir temayı kaç farklı şekilde işleyebileceği konusunda kendini sınamış.
İlk öyküde benim aktarabildiğimden çok daha fazla duygu yoğunluğu sığdırmıştı. Kelimelere döktüklerinden çok daha fazlasını okura geçirebilmeyi başarmıştı. Bu yaptığına buzdağı teorisi adını vermiş. Az kelimeyle çok şey anlatıyor özünde.
Sıradaki Hemingway eseri, A Moveable Feast olacak. Türkçeye Paris Bir Şenliktir olarak çevrilmiş olması ilgimi çekmişti.
İncelemenin tamamı için: dusuncedokuma.substack.com/p/fil-gozu-mevs...
324 - Okuyalı neredeyse 3 ay oldu da anlatmadan kalmış öyle. Bahanem aynı: hayat meşgalesi. Aklımda kaldığınca o halde…
Bu sene okuduğum ince öykü kitaplarından bir diğeri bu. Yine yazara dair hiçbir fikrim yoktu, yine tavsiye üzerine buluştuk. Öyle olunca da ön yargısız okuyor insan, bu iyi. Defterime öykü öykü notlar alarak gitmişim.
İlki Konveksiyonel Akım imiş mesela. Öykünün adını hatırlayınca kendini de hatırladım. Bu bir ayrılık, ayrılış hikayesi. Birinin farkında olmadığı ama diğerinin de artık orada olmadığı; o şatafatla, tantanayla, kavga dövüşle değil de sessizce, (konveksiyonel) akıma kapılarak uzaklaşılan hikayelerdendi. Klişe demek istemiyorum ama biraz öyle gibiydi de. Başlangıç için beni çok yakalayamadı, pek sarsmadı.
...
...
Hangi öyküde beni yakalayacak veya herhangi bir noktada bana dokunabilecek mi diye merakla okumaya devam ettim. Pes de etmedim ha, yanlış anlaşılma olmasın. Her öykünün sonunda bir sonrakine şans verdim. Verilir çünkü. Verilmeli. İlk tanışıklığımız zaten neticede.
...
...
Ama yok. Olmadı genel olarak. Sonraki üç öyküde de ne kendimi bulabildim, ne de kendimi kaptırdım. Bir ana duygu hiç yoktu diyemem ama bana yansımadaki başarısı yakın zamanda okuduğum kitaplar arasında en düşük olan buydu. Benlik değilmiş diyeyim.
Reklam
Ne diyeceğimi gerçekten bilemiyorum... Zeynep Alpaslan ile tanışmam 1 buçuk seneyi bulacak ve ben "yalnız değilmişim" hissi ile yeni hayat kararları almaya başladım. Substack'daki yazılarından sonra bir de kitabın tadına bakmak istedim...damağımda kaldı, o kadar tanıdık ve tatlı bir tat bıraktı ki yazıları sarıp sarmalıyor, tavsiye ederim
Zorlanarak okuduğum ilk Milan Kundera kitabı.. halkında yazıma; substack.com/@storylinesbyha... ulaşabilirsiniz.
dusuncedokuma.substack.com/p/ucuz-romancla...
323 - Menteş dili ve edebiyatından sual olunmaz elbet. Bu kitap da bizzat kendinin bahsettiği üzere fikir aşamasında dolanmış dolanmış, sonra da ‘salalım bakalım artık’ diyerek ortaya çıkmış.
Yazarlara konuşturduğu gündelik dilin içerisine serpiştirilmiş alengirli sözcükler bu kitabın alamet-i farikası gibi geldi bana. Kurgulanmış karakterlerin adları ve kişilik özellikleri Menteş evreninin eseri, o aşikar; lakin olay örgüsü sanki çok da uğraşmaya gerek duymadan cipiti mipiti bir yerlerden fikir edinilmiş de sonra üstüne kitap yazılmışçasına özgünlükten uzak, sıra dışı olma kaygısı gütmekte gibi geldi bana. Olaylar beynimi yakmayınca ve öyle dümdüz okuyup yalnızca aforizma veya tespit noktalarında kısa bir durup düşünüp sonra devam edince, bir karakterin başına gelen vahim olay beni kahretmeyince heralde bu tür hislere kapıldım. Oysaki okurken hiç zorlanmadım, sıkılmadım, bilakis eğlendim, hoşça vakit geçirdim ve her sayfada karşıma çıkan birbirinden ünlü isimlerle karşılaştıkça gülümsedim, selamlaştık ve okumaya devam ettim.
onuitgibigebert.com oldukça yaratıcı bir kitap tanıtım sitesi ismi olmuş. Girip baktım tabii ki. Boş link vermemiş, helal olsun. Kitapta bahsedilen şarkıları Spotify listesi olarak vermesi de hoşuma gitti. Hatta kitapta bahsi geçen yazarların ve eserlerin de bir fihristi olsaydı tadından yenmezdi gibi geldi. Bazı kısımlarda betimlemek yerine marka-model verip geçmesi çokça arama motoru mesaisi yapmama yol açtı bir de. Herkesin evinde duvarda Remington 1100 Sporting asılı olmayabiliyor zira. Veya Kanizsa Üçgeni diyince ‘o ne lan acaba’ diyip aratıp ne olduğunu görünce ‘haa onun adı o muymuş’ diyebiliyor insan.
“Çenesini tuttu. İnandırıcı değilse, gerçeği dile getirmek
dusuncedokuma.substack.com/p/iste-gaudi-mo...
322 - İlginç adammış bu Gaudi. İdeallerinin peşinde önce servet kazanıp sonra onu kaybeden, doğru bildiği yoldan sapmayan, zeki ve bir o kadar dik başlı bir adammış. Her ne kadar etkileyici bir kültür mirası bırakmış olsa da nedendir bilmiyorum, belki de takıntı derecesinde dindar olmasındandır, ısınamadım bir türlü. Biraz saygı duydum ama biraz da huylandım onun hayatını okurken. Belki bir gün eserlerini yerinde gördüğümde onu daha iyi anlarım ve önyargılarımı yıkar, salt saygı duymaya başlarım. Kim bilir?
Reklam
Reklam