Eşsiz mizah duygum, istisnasız olarak, hep kayda değer bulunmuştur; müstesna hayal gücümle doğal bir uyum içindedir; yazıklar olsun mizahın eşlik etmediği hayal gücüne.
Ama beni buradan ne vazgeçirebilir, pek kestiremiyorum. Buradayken ne ben insanlara maruz kalıyorum ne de onlar bana. Onlar nefretimden ve sivri dilimden korunuyor bende onların becerikliliklerinden ve aptallıklarından korunuyorum. Bu düzen böyle iyi bence.
“Beni anlayamazsın çünkü ormanda bulunmak zorunluluğunu hiç hissetmedin. Sen hayatını gayet güzel idame ettiriyorsun, bense zar zor; insanlarla hiç zorluk çekmeden anlaşıyorsun, benimse onlarla geçinmeye gönlüm yok.”