Zaman ikimiz için de tahripkâr bir güçtü; benim için
durarak, onun içinse hızla akarak bir hüzne dönüşmüştü.Onun yüzündeki çizgilerin aynısı benim ruhumda vardı; hatıralarım yaşlılık lekeleri gibi büyüyor, her yana yayılıyordu.
İnsanın bu dünyada rızkı ölünce kesilir derler, lakin ölüm ebedi bir rızkın kapısıdır, hatta bazen rızkın kendisidir. Bu süslü yalan dünya onu isteyene kalsın