Gerçi ey gam aşk-ı dilberden nasîb oldun baña
Dilberimle arama girdüñ raḳīb olduñ baña
Bir gün eksük ėtmedüñ hūn-ābe-i dil şerbetin
Ey gam-ı dilber aceb müşfiḳ ṭabīb olduñ baña
Benlik imiş ey raḳīb ėden beni düşmen saña
Anı terk ėtdüñ raḳīb iken ḥabīb olduñ baña
Yaradan ḥaḳḳı baña ey çāk-ı sīnem yaraduñ
Naḳd-i derd-i dilbere gūyā ṭabīb olduñ baña
Ben beni dünyā degül ey meh düşümde görmedüm
Tā ki sen bir nāzenīn-i dil-firīb olduñ baña
Bī-vefādur gül gel ey bülbül çemenden bir yaña
Ėdelüm şūrīdelik sen bir yaña ben bir yaña
Külbem içre dostum hecrüñde efġān eylesem
Bir yaña der nāle eyler oldı revzen bir yaña
"Ey bülbül, gül vefasızdır; gel seninle bu bahçeden ayrılıp bir kenara çekilelim. Artık perişanlığımızı, aşk çılgınlığımızı ayrı ayrı köşelerde yaşayalım.
Dostum! Senin ayrılığın yüzünden şu kulübemde feryat etmeye başlasam; kapı bir yandan, pencere bir yandan inlemeye başlar."