Karanlıkta oturdum ve en kötüsünün bitmesini bekledim. Yıllardır yalnızdım. Kendimi bildim bileli kendi pisliğimi kendim temizliyordum.
Bu yeni bir şey değildi.
Geçmesini bekledim.
Geçerdi.
"Korkunç bir tarafı var Marianne'in; varlığının zemininde kocaman bir boşluk var. Hani asansör beklersin de kapılar açıldığında karşında hiçbir şey yoktur, uzayıp giden korkunç ve karanlık asansör boşluğuyla karşılaşırsın ya, aynen öyle. Diğer insanları anlaşılır kılan ilkel bir savunma ya da hayatta kalma içgüdüsü yok Marianne'de. Bir noktada bir dirençle karşılaşacağını düşünerek eğildikçe eğiliyorsun ama önünde her şey dağılıyor. Buna rağmen her an onun uğruna yere yatıp ölmeye de hazır ki Connell'ı kendi gözünde değerli bir insan yapan tek şey bu."
Sayfa 245 - Can yayınları, Connell Waldron, Marianne Sheridan