İnsanın içine kapanması için bundan elverişli bir gün olamaz. Güneşin, yaratıkların üzerine acımasız bir yargı gibi saçtığı bu soğuk ışıklar gözlerimden içime akıyor; zayıflatıcı bir ışıkla aydınlanıyorum. Kendimden tiksinmenin doruğuna erişmem için on beş dakika yeter, eminim. İstemem, eksik olsun…Kollarım iki yana sarkmış vaziyette oturuyor ya da korka korka birkaç sözcük karalıyor, esniyor, gecenin çökmesini bekliyorum. Karanlık bastırınca, nesneler de ben de belirsizlikten sıyrılacağız.