Birkaç adım sonra ağzını kapadı,çünkü o güne kadar dünya üzerinde yaşamış ve yaşamakta olan her insandan ne kadar nefret ettiğini hatırladı. Çevresi onlarla doluydu. Kuşatılmıştı. İnsanlarla. Yanından geçip giden insanlarla. Önlerine çıktığı için hızlı adımlarla etrafından geçtikleri,siyahlar içindeki kızı görmeyen ve acelesi olan insanlarla. Nasıl anlamıyorlar,diye düşündü Derdâ. Yanlarından geçiyorum. Buradayım,aralarında. Ama hiçbirinin umrunda değilim. Görmüyorlar bile beni. Hepse de kör olmuş. Ya da bu çarşaf,görünmezlik kumaşından...