İnsan en çok canı yandığında öğrenir taş taşımayı. Kendine koca bir kale inşa eder; harcına kırgınlıklarını, suskunluklarını ve yarım kalmış vedalarını katar. Sonra o kalenin en kuytu köşesine çekilir. Dünyaya sırtını döner. Çünkü bilir ki, en derin yaralar hep en çok sevdiğin yerden gelir.
İnsan en çok canı yandığında öğrenir taş taşımayı. Kendine koca bir kale inşa eder; harcına kırgınlıklarını, suskunluklarını ve yarım kalmış vedalarını katar. Sonra o kalenin en kuytu köşesine çekilir. Dünyaya sırtını döner. Çünkü bilir ki, en derin yaralar hep en çok sevdiğin yerden gelir.