Kendimi tanımaya en yakın olduğum an sakin mi olacağım yoksa ürperecek miyim? Klasik bir ikilem (dilemma) kendimi tanımam mümkün mü peki ? bunu yapmanın yolu diğer insanlar tanımak, merak ediyorum...
Kimsenin kendisini yemeğe davet etmediği, açlık çektiği, hatta açlıktan karnının yapıştığı günleri anımsadı. Asıl o zaman, ihtiyacı vardı bu yemeklere. Bu dönemde kimse elinden tutmamış, o yemekler olmadığı için kuvvetten düşmüş, baygınlıklar geçirmiş, açlıktan kilo vermişti. Çelişki de buradaydı zaten. Yemeğe ihtiyacı olduğu zamanlar kimse yemek vermediği gibi yemeğe de davet etmemişti. Oysa şimdi binlerce yemek satın alabilirdi, paraya pula ihtiyacı yoktu, ama tuhaf olan şimdi sağdan soldan yemek davetleri almasıydı.
"Konuşanların sırrı yoktur. Ve hepimiz konuşuruz. Kendimize ihanet eder, kalbimizi teşhir ederiz; her birimiz dile gelmezliğin celladıyızdır; her birimiz sırları, en başta da kendi sırlarımızı yok etmek için yırtınırız."
Emil Michel Cioran
Benim tarzım değil osmanlıca kelimeler falan var. Abdülhamit zamanı diye kelimeler gördüm o dönemi yansıtıyordur dedim fakat 2.bölüm falan derken bir türlü randıman alamadım.