sena
@sunrisetosunset
26 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
elimden düşüremedim.
Uzun zamandır asla elimden düşüremediğim bir kitap okumamıştım. Aslında ben sıkıcı kitap seviyorum, bu kendimde bildiğim bir özellik ama son aylarda beni okumaktan dahi alıkoyan bir buhran içerisindeydim. Arkadaşımın yoğun ısrarı üzerine kitabı elime aldım ve okumaya başladım ancak elimden düşüremedim. Peeta’nın gizli aşkı en samimi işlenen konuydu, bu ikili arasındaki uyum, sıcaklık ve samimiyeti çok sevdim hatta filmini izleyip mahvedebileceğimi sanmıyorum, çünkü beni inanılmaz bir sevgiyle doldurdu.
Onun haricinde dikkatimi çeken diğer bir şey ise aslında yine kitabın ana ögelerinden biri olan Capitol; baskıcı ve nispeten sömürgeci rejim. “Asla bize başkaldıramazsınız, başkaldırdınız ve her yıl çocuklarınızı katlettiriyoruz birbirlerine ve sizi de sizsiz ve aç bırakıyoruz” diye tepelerine binen bir rejim. İkinci ve üçüncü kitapta bunun üzerine gidilmesini çok istiyorum hatta bu rejimin yıkılışını görmeyi ancak fantastik bir macera romanı tadındaki bu kitapta böyle “ciddi” şeyler yaşanır mı bilmem. Benim gözümde Açlık Oyunları; kafa dağıtmalık, sürükleyici, bir sonraki sayfada ne olacak diye düşündürücü, hoş bir kitap ve beklentim buydu, karşıladı ve beklentisi bu olanı da karşılar.
Reklam
Adayış hususundaki, Meryem’in durumu ve kıssa gayet zarif ve yerinde geçişlerle anlatılmış lakin yazarın İslam’da kadın diye bir yandan suyumuza gitmeye çalışıp bir yandan kendiyle çatıştığı, “İslam’da Kadın” diyerek -direkt ayrıştırıyor zaten- ne yapmalı bu kadın, şimdi ben çizdim sınırı, hah evde oturmalı müslüman kadın, çocuk bakmalı, “erkeğin alanına” tecavüz etmemeli gibi gibi zırvaları pek bol olan, Meryem kıssasını bile anlatırken ve bir yandan da cinsiyetçilere giydirirken bile cinsiyetçi cümleleri, ibareleri ve sözleri olan bir kitaptı. Keşke geniş perspektiften bakamayanları ve “ataerkil islam toplumu” olmaz olsun tadında cümlelerinin yanında biraz da kendisi cinsiyetçi olmasa mis olurdu, dediğim gibi kendiyle çatışıyor bol bol.
İki Şehrin Hikayesi, Dickens'tan okuduğum ilk roman, dolayısıyla kitabın içine girmek, diline alışmak zordu, tabii kitap çok akıcı değil, bunun da etkisi var. Kitap Londra ve Paris ekseninde başlasa dahi kitabın merkezi Fransız devrimi.
İnanılmaz bir çöküş söz konusu. Halk artık aristokratların dayattığı hiçbir şeyi kabul etmiyor, ne dinlerini de onların varlıklarını. Bir galeyana gelmiş veyahut getirilmiş, bulunan tüm aristokratlar giyotin denen bir ölüm makinesiyle idam ediliyor dahası suçsuz insanlar da sırf "sayı" gözüyle bakıldıkları için idam ediliyorlar.
Bir devrimin arka yüzü olanca çıplaklığıyla gözler önüne seriliyor. Devrimler halk için yapılıyor, özgürlük için... Ama halk yani özgürlüğü uğruna devrimler yapılan "halk" bunu cahilliğiyle idareden yoksun, ortalığı kaos alanına çeviriyor. İçlerinde taşıdıkları ezilmişliklerin, acıların, intikam arzusunun esiri oluyorlar ve merhamet duygularını kaybediyorlar. Katliamın bir çözüme ulaştıracağına inanıyor -ya da onlara ne söylenirse ona işte- uyuyor ve takip ediyorlar bir koyun sürüsü gibi.
Bu insanlar öylesine cahil ya da "cahil bırakılmış" ki özgürlüğü hak ettiklerine dair inancını bile kaybediyor insan. Aristokratların o ezici, sömürücü yönetimine karşı dursanız bile bu kitap sizi, biraz da devrimlerin kandırmaca olduğuna inandırıyor, hatta toplumun bir düzeni olduğuna bazılarının ezen ve hükmeden çünkü hükmetmeyi becerebilen, toplumun düzenini sağlayan; bazılarınınsa belki sömürülecek olan ama yine de çalışıp, ülkenin geçim kaynağı olacak olan halk olması gerektiğine dair bir bakış açısı kazandırıyor.
Elbette hiçbir devrim ölümler olmadan olmaz ama bilinçsiz halkın böyle bir tehdit oluşturuyor olması beni korkutuyor.
Mesela Madam Defarge karakteri içinde taşıdığı ezilmişliği, intikam alma arzusu ile
