Şura Sarmaca
@suramahmut
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Her zerresinde bir sağlık duy bedeninin,insan oğlu;her hücresinde bir inilti işit!..Bir şehirsin çünkü sen,büyük ve derin...Yok yok!..Bir değil,belki binlerce şehirsin hem!..Ölümsüz ve doğumsuz,uçsuz ve bucaksız deryasın...Sayısız balıklar bulunur her deryada...Neden reddetmedesin ki sendeki erdemleri? Ve ne diye inkarcı başını kaşıyarak geçmede günler?!.Ey insan! Ne diye dönüp durmadasın dünya denen mumun çevresinde şimdi;pervane misin? Öyleyse yak kanatlarını muma,yak ve arın. Çünkü bir nursun sen,nurdansın...Hani Tanrı’nın nurundan ...Ateşten değil... Hani şeytanın ateşinden... Uyan ey insan,her şey ‘ben’ den doğdu hep; benlikten doğdu...Öyleyse hep benden olsun feryadın,bütün şikayetin hep benden... Çünkü ölüm var.Herkese kendi rengindedir ölüm...İyi de görünür parlak bir aynada,kötü de!..
Sabaha karşı mıydı bilmiyorum
yoksa akşamüstü müydü
belkide gece yarısı
bilmiyorum
girdi odama pencereler
perdeli perdesiz
ben basma perdeleri severim
ama tül perdeler de vardı
kara ustorlar da
ustorları çekip çekip bırakıyordum
bir daha inmez oldu kimisi
kimisi bir daha çıkamadı yukarı
ve camları kırık pencereler
elimi kestim
kimi camsızdı büsbütün
camsız pencereler içime dokunur
camsız gözlükler gibi
Pencereler
yağmur yağıyordu camlarınıza
kızıl saçları kederli uzun
ben alt dudağımda cıgaram
türkü söylüyordum içimden
yağmur sesini kendi sesimden çok severim
Pencereler
beşinci katta güneşli boşluğunuzda bir deniz
bir deniz mavi yüzük taşından
serçe parmağıma geçirdim usulcacık
üç kere öptüm ağlayarak
“Her ne ki arıyorsun;aradığın ancak sensin...İyinin de,kötünün de fidanı senin içinde büyür...Her meyvenin içi kabuğundan yeğdir...Sen göremiyorsun diye bu alem yok değildir...Alemin varlığını ancak kul olarak anlayabilirsin...”
Reklam