Süt ve Bal’ı bitirdim. Açıkçası kitabın bu kadar sevilmesini şimdi daha iyi anlıyorum; bazı dizeler gerçekten insanın içine işliyor ve özellikle kadınlık, kırgınlık ve iyileşme üzerine söyledikleri uzun süre akılda kalıyor. Ama her şiir aynı etkiyi bırakmadı bende. Yer yer fazla basit ve tekrara düşen kısımlar olduğunu düşündüm. Yine de sanırım kitabın gücü edebi mükemmelliğinden çok, hissettirdiği samimiyette yatıyor. Bazen bir şiir kitabından çok birinin günlüğünü okuyormuşum gibi hissettim ve en çok da bu yönünü sevdim.
70-80 yil once baslayip ucan kuslarin havada, bir kadinin sut sagarken, bir cocugun belki arkadaslariyla oynarken ve o bolgede bulunan herkesin bir anda uyuyakaldigi, bunun yavas yavas yayildigi bi lanet kitabin konusu. boyle masalsi, cocuk kitabi gibi hissettiren ama aslinda sadece cocuk kitabi denilip gecilemeyecek kitaplari cok seviyorum. Neil gaiman’da tam oyle bir yazar bence. bundan once mezarlik kitabini okumustum yine cok sevdim,coraline en sevdigim animasyondur yine bu yazarin kaleminden cikmis olmasi bana garip hissettiriyor(guzel bir sekilde garip) bilmiyorum bi cocugum olsa acip boyle hikayeler okurdum herhalde ona. klasik hikayeleri de andiriyor ama daha gotik? bi tarzda yazilmis. ayni zamanda tam bir gorsel solen. genclik cok cabuk geciyor ve boyle hikayeler okudugumda acaba onun yerinde olsam aynisini yapar miydim diye dusunuyorum. yapmazdim saka.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Okul öncesi küçükler için tatlı mı tatlı bir kitap.
Minik tavşan Lila okuldan döner dönmez, mutfaktan bir bardak süt alıp, pencerenin kenarına yerleşiyor ve yüzünde kocaman bir gülümseme ile hayallere dalıyor.
Bir gün bu hayallerden birini gerçekleştirmeye karar veriyor ve soruyor: "Bana gökkuşağını pişirilir misin Pastacı?"
Giriyorlar mutfağa, doğadan topladıkları bitkilerden, sebzelerden elde ettikleri gökkuşağı renkleri ile muhteşem bir pasta hazırlıyorlar.
Rana Urgunlu Sır'ın kaleme aldığı bu sıcak ve öğretici hikayeyi, çizimlerini çok beğendiğim Berk Öztürk çizmiş.
"her gün uyananların
ve güneşe yürüyenlerin
ayakta alkışlanmasını istiyorum"
Rupi Kaur'un "
Süt ve Bal" isimli şiir kitabını okuduktan sonra edebiyat anlayışını pek beğenmemiştim ancak bir şans daha vermek adına okumayı tercih ettiğim bir kitap oldu "
Bu Beden Benim Evim".
Daha önce yapmış olduğum inceleme içindeki fikirlerim hâlâ değişmedi diyebilirim. Yalnızca birkaç satırdan oluşmuş sayfalar, pek de ilgi çekici olmayan görseller ve derin anlamlar içermeyen bölümler ile dolu bir şiir kitabı olduğunu düşünüyorum.
Edebi bir metin görmek amacıyla okumak istiyorsanız şans vermenizi kesinlikle tavsiye etmem...
Kaur'un bu kitabı, Süt ve Bal'a kıyasla daha anlamlı mesajlara sahip olmasına rağmen içerik bakımından eksik bir yazı.
Sanıyorum ki bundan sonra başka bir kitabına şans veremeyeceğim.
Süt ve Bal" isimli şiir kitabını okuduktan sonra edebiyat anlayışını pek beğenmemiştim ancak bir şans daha vermek adına okumayı tercih ettiğim bir kitap oldu "Bu Beden Benim Evim".
Daha önce yapmış olduğum inceleme içindeki fikirlerim hâlâ değişmedi diyebilirim. Yalnızca birkaç satırdan oluşmuş sayfalar, pek de ilgi çekici olmayan görseller ve derin anlamlar içermeyen bölümler ile dolu bir şiir kitabı olduğunu düşünüyorum.
Edebi bir metin görmek amacıyla okumak istiyorsanız şans vermenizi kesinlikle tavsiye etmem...
Kaur'un bu kitabı, Süt ve Bal'a kıyasla daha anlamlı mesajlara sahip olmasına rağmen içerik bakımından eksik bir yazı.
Sanıyorum ki bundan sonra başka bir kitabına şans veremeyeceğim.
John Steinbeck'in, yaşam mücadelesini, sıradan insanlar üzerinden; fakat oldukça derinlikli bir şekilde gösterdiği başyapıtı.
Büyük buhranın etkisiyle çiftiklerinden çıkarılan insanların, Kaliforniya'ya gidip portakal bahçelerinde çalışarak kendilerine daha iyi bir hayat kurma hayali ve bu hayalin kırıklığı anlatılıyor, Joad ailesi etrafında.
Bu umut dolu yolculuk, bana Platonov'un Çukur romanını anımsattı.
Sadece o günün açlığını giderebilmek için yapılan hesaplar, verilen mücadele, emek ve hepsinin aslında boşa gitmesiyle yaşanan kayıplarla devam ediyor.
Karnı doysun diye topladığı şeftalileri yemekten ishal olan çocuk, her durumda aileyi bir arada tutmaya çalışan ananın gücü, daha hayallerine varamadan yolda kaybedilen büyükbabanın ve büyünannenin parasızlıktan cenazelerinin yapılamayışı insanın yüreğine dokunuyor.
Son sahne ise insanın yüzüne çarpıyor sefaleti.
İmgelerle dolu bu son sahne, Livaneli'nin Huzursuzluk'unu anımsattı bana.
Külüstür bir kamyonet gördüğümde, kendime kahve yapıp içine şeker atarken, süt içtiğimde, patates yerken aklıma gelecek bir kitap kesinlikle.
Gazap Üzümleri
Gazap Üzümleri – Toprağını Kaybedenlerin Destanı
Bazı romanlar olayları anlatır, bazı romanlar ise bir dönemin ruhunu. John Steinbeck’in Gazap Üzümleri tam da ikinci gruba ait bir eser. Bu kitap yalnızca Joad ailesinin Oklahoma’dan Kaliforniya’ya uzanan yolculuğunu değil, yersiz yurtsuz bırakılmış milyonlarca insanın sessiz çığlığını anlatıyor.
Roman boyunca kuraklık, açlık, işsizlik, göç, sömürü ve umutsuzluk iç içe geçiyor. Ancak Steinbeck’in asıl başarısı bunları büyük tarihsel olaylar olarak değil, sıradan insanların gündelik hayatları üzerinden gösterebilmesinde yatıyor. Bir köpeğin ölümü, bir domuzun kesilişi, bozulan bir araba, kamp ateşi etrafındaki sohbetler, aç çocukların bir tencere yemeğe bakışı… Bütün bu küçük ayrıntılar birleşerek devasa bir toplumsal trajediye dönüşüyor.
Yine de itiraf etmeliyim ki Gazap Üzümleri benim için Steinbeck’in Cennetin Doğusu kadar etkileyici olmadı. Bunun sebebi romanın kötü olması değil; tam tersine, Steinbeck burada bilinçli olarak farklı bir yol seçiyor. Cennetin Doğusu karakterleriyle, aile ilişkileriyle ve duygusal yoğunluğuyla beni derinden sarsmıştı. O romanı adeta soluksuz okumuştum. Gazap Üzümleri ise daha çok bir toplum panoraması sunuyor. Karakterlerden ziyade dönemi, sistemi ve insanlığın ortak kaderini anlatıyor. Bu nedenle okuma sürecim daha yavaş ilerledi. Özellikle uzun durum anlatıları, kamp yaşamları, çalışma koşulları ve göçmenlerin ortak hikâyeleri zaman zaman olay örgüsünün önüne geçti. Fakat geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki Steinbeck’in amacı tam da buydu: Bir ailenin hikâyesini anlatırken aslında bir halkın hikâyesini yazmak.
Roman boyunca Joad ailesi yavaş yavaş parçalanıyor. Büyükbaba ve büyükanne ölüyor, Noah ayrılıyor, Connie kaçıyor, Tom uzaklaşıyor. Kaliforniya’ya vardıklarında geriye