Odamın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde ? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden ? Ben ne yaptım ? Kimse uyarmadı beni.
İşte sonunda anlamsız biri oldum.
Kötü resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
Bu devirde en çok “seni seviyorum.” sözcüğünden korkuyorum, insanın kendini kandırdığı yetmezmiş gibi birde karşısındakini aldatmadından başka bir şey değil.