Yalnızca nesnelerin değerli olduğu yabancılaşmış bir dünyada, insan da nesneler arasında bir nesne olmuş, ne yazık ki nesnelerin en ucuzu ve güçsüzü konumuna düşmüştür.
Odamın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde ? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden ? Ben ne yaptım ? Kimse uyarmadı beni.
İşte sonunda anlamsız biri oldum.
Kötü resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
Bu devirde en çok “seni seviyorum.” sözcüğünden korkuyorum, insanın kendini kandırdığı yetmezmiş gibi birde karşısındakini aldatmadından başka bir şey değil.