Sevinç Demir
@svncdmr
10 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Gündelik yaşamımızın hemen her anında aşkta, çocukta, sevgi dilimizde, tercihlerimizde,hatta oturduğumuz apartman dairelerinde kısacası özgürlüğümüzü ilan ettiğimizi iddaa ettiğimiz hemen her alanda aslında totalitarizmin birer gönüllü kölesi olduğumuzu çarpıcı örneklerle dile getiren bir kitap... İnsana insan olmanın özünü sorgulatan türden...
Öfke ile dansın mozaiğine kendinizi kaptırmışken dansın figürlerini değiştirmeyi, kendi dans figürlerinizi partnerinizi kaybetme pahasına da olsa yeniden yaratmayı düşündünüz mü hiç?
Toplumun "iyi kız" yakıştırmasına yada "şirret kadın" etiketine maruz kalmadan kendi benliğinizle öfkenizin gücünden beslenerek ortaya güzel şeyler çıkarmam neden mümkün olmasın ki... Öfke doğru yönetildiğinde insanı birçok kesmekeşten kurtarabilecek bir enerjiye dönüşebiliri öğrendim bu kitaptan. Doğrusu kapak resmi bile çok şey anlatıyor...
Fugui'nin tüm ailesini kaybettikten sonra bile yaşlı bir öküz alıp onunla yaşam için mücadele etmeye devam ediyor olmasını okurken aklımdan Nazım Hikmet'in şu dizeleri geçti:" Yani öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile,mesela,zeytin dikeceksin..." Nefes alıyor olmak, rağmenlere rağmen yaşamak için yeterli bir sebep sanırım...
Bir çırpıda okuduğum okurken ara ara kusmamak için kendimi zor tuttuğum bir kitaptı. İhtiyarın vücudundaki kiri de köpek ile olan dostluğundaki sevkat duygusunu da iliklerime kadar hissettim. Çeviri kitap olduğu halde kitaptaki edebi tadda hiçbir değişiklik yok. Kitabı yazan kadar çeviriyi yapan kişi de büyük bir takdiri hak ediyor.
