Daha önce okumaya başlayıp nasıl olduysa yarım bıraktığım bir kitap. Çünkü kitapta gerçekleşen olayların çoğunu hatırlıyordum. İlk okumam olsaydı muhtemelen kitaba bayılırdım. Karakterler enemies to lovers duygusunu o kadar güzel yansıtmıştı ki... Çok keyifli bir okumaydı.
2022 nin başında başladığım ve ilk kitabına bayılıp son üç kitaba kadar hep yüksek puanlarla giden serinin 12. ci ve son kitabı . Yazar bence sonlara doğru niyeyse kötüleşmeye başlamıştı zaten . Bu kitapta başlangıç iyi girince güzel bir kapanış olacak diye düşündüm ama tam olmadı . Aslında puanım daha bile düşük olabilirdi ama hadi dedim serinin hatrı var :P
Sıkıntılarımı yazıp üstten konuyu anlatırım çok ayrıntıya girmeden ki gerekte yok zaten . Aslında iki karakteri ayrı ayrı sevdim fakat yazar uzun kitap olayına girdiğinden beri işler sarpa sardı . 450 sayfanın 100 sayfası bomboş bakın gereksiz bayık anlamsız karakterlere konuya katkısı olmadan uzun monologlarla gidiyor . Ve en nefret ettiğim şey ikili gelişen bir ilişkileri yok kitabın yarıdan fazlasıı bu şekil gitti . Zorunlu evlilik bile sonlarda oldu aralarında gizli bir buluşma olayı vardı o bile adam gibi değildi ve cidden sinir oldum . Belki en sevdiğim tarafı Roman ve Sergei bebeklerimi yine okumaktı minicikte olsa .
Iris Sweet Prison serisinden ana karakterler Zahara ve Massimo'nun evinde ve bunun yanında bir ton yerde daha annesinin hastalığı yüzünden deli gibi çalışan 24 yaşında hoş bir hatun . Aşırı iyicik falan böyle annesinin kalp problemi yüzünden 16 yaşından beri kendini parçalıyor bu arada uzaktan arada gördüğü Adriano'ya hasta kız . Adriano 43 yaşında tüm İtalyan mafyasının taşıma nakliye işlerini yapan kapalı bir adam . Zamanında yani 20 sene önce anlaşmalı bir evlilik yapmış yine mafyadan . Zahara 'ların evinde bir parti sırasında Adriano 'nun karısı adamı öldürmeye kalkıyor adam kadını öldürüyor bir odada . Iris tam bu cinayet sonrası odaya girince olaya tanık oluyor ama adam kızı öldürmüyor konu buradan başlıyor zaten . Adam kızı devamlı takip ettiriyor kendi bizzat takip ediyor kızı kafaya
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bugün size Japon edebiyatında hâlâ Türkçe çevirisi yayımlanmamış bir kitaptan bahsetmek istiyorum:
Sweet Bean Paste — Tatlı Fasulye Ezmesi.
Her ne kadar kitabın Türkçe çevirisi bulunmasa da, 2015 yapımı film uyarlaması Sweet Bean (Umudu Kaybetme) çeşitli platformlarda izlenebiliyor.
Bu sıcak ve dokunaklı hikâye; yalnızlık, şefkat, önyargılar ve hayata yeniden tutunmak üzerine sakin ama derin bir anlatı sunuyor. Japon sinemasının o dingin, sessiz ve incelikli anlatımıyla birleşince ortaya gerçekten unutulmayacak bir yapım çıkmış.
Küçük bir şekerleme dükkânında, çok da iyi yapamadığı tatlı fasulye ezmeli dorayakiler hazırlayarak patronuna olan borcunu ödemeye çalışan Sentaro’nun hayatı, bir gün dükkânın önüne gelen yaşlı bir kadının iş istemesiyle değişir.
Tokue Hansen hastalığı, Sentaro ise geçmişte hapse girmiş olması nedeniyle toplumun kenarına itilmiş, önyargılarla yaşamayı öğrenmek zorunda kalmış iki yalnız insandır. Ailesinden yeterince sevgi ve ilgi göremeyen genç Wakana’nın da hayatlarına dahil olmasıyla birlikte, birbirlerinin yaralarına dokunan küçük ama sıcacık bir bağ oluşur.
Tokue’nin yaşam sevgisiyle birlikte, sıcacık bir dostluk ve iyileşme yolculuğu başlar.
Sessizliği, kiraz çiçekleri ve tatlı fasulye ezmesinin kokusu eşliğinde ilerleyen bu hikâye; yalnızlık, önyargılar ve hayata tutunmak üzerine sıcacık bir anlatı sunuyor.
İngilizce kitap okumayı seviyorsanız kitaba İngilizce olarak ulaşabilirsiniz ; ancak filmi de kitaba göre biraz daha sade kalmış olsa da izlenebilecek güzel bir yapım
Tehlikeli şeyleri dekor olarak kullanan Wattpad estetiği.
Puan vermedi
Darkrom kitaplarını incelemeye başladım ve zamanında en popüler olanlardan biriyle başlamak istedim. Her kitaptan da en problematik alıntıyı seçiyorum, bu kitabın en problematik alıntısı da son da yer alacak.----
Kitap, yüzeyde etkili bir mafia romance formülüne sahip: yasak arzu, aile baskısı, güçlü erkek karakter, “iyi kız” imajının çatlaması ve sürekli yükselen cinsel gerilim. Danielle Lori’nin kitabı okunabilir kılan şeyi inkâr etmek haksızlık olur; Nico ve Elena arasındaki bakışmalar, yaklaşmalar, kesilen konuşmalar ve “olmaması gereken” çekim hissi türün istediği bağımlılık etkisini veriyor. Ancak kitabın problemi de tam burada başlıyor: Roman, güçlü olduğu şeyi —cinsel gerilimi— ahlaki ve psikolojik tutarlılığın önüne koyuyor.
Nico Russo, klasik possessive mafia hero olarak yazılmış. Tehlikeli, kontrolcü, kıskanç, dominant ve duygularını şiddetle ifade eden bir erkek. Fakat roman onun karanlığını gerçek bir karakter problemi olarak incelemek yerine çoğu zaman çekicilik unsuru haline getiriyor. Nico’nun Elena üzerindeki sahiplenici dili, tehditleri ve kıyafet/beden üzerinden kurduğu kontrol, metinde yeterince sorgulanmadığı için “romantik yoğunluk” gibi sunuluyor. “Because you were mine” cümlesi bunun en açık örneği. Bu söz, ilk okumada tutkulu bir aşk ilanı gibi durabilir; fakat aslında kadını özne değil, mülk olarak konumlandırır. Nico, Elena’yı koruduğunu değil, ona sahip olduğunu söyler. Aradaki fark, kitabın bütün problematik erkeklik modelini açığa çıkarır.
Elena’nın karakterizasyonu da bu yapıyı güçlendirir. Roman onu “Sweet Abelli” olarak kurar: güzel, uyumlu, nazik, aile içinde doğru cevabı veren, mafia dünyasının iyi kızı. Bu imajın kırılması ilginç bir karakter gelişimi yaratabilirdi. Elena kendi arzularını, öfkesini ve ahlaki sınırlarını
Mangayı okurken sanki dizisini izliyormuş gibi hissettim. Birebir aynı hissiyatı veriyorlar, dizisi de benim favorilerimden açıkçası, mangasını da çok beğendim. Devamı için umarım yakın zamanda çeviri gelir. Dizisi ile çok yakın benzerliğe sahip. Sanki mangayı alıp direkt dizi yapmışlar gibi. Zaten hem izleyip hemde okursanız muhtemelen daha iyi anlarsınız. Genellikle kitaplar filme yada diziye uyarlandığında değişimler oluyor ama bu mangada olmamış. Buda gerçekten çok güzel. O yüzden kesinlikle tavsiye ederim.
Açıkçası kitabın ilk çeyreğinde bıraksam mı napsam diye düşünüyordum hatta benim için 1 yıldız falandı ama sonra devam ettim... 'Bekaret' meselesi canımı sıkıyor nerde olursam okuyayım. Mafyatik bir kitapta erkek egemenliği baskındır ama çarşafmış falan kriz geçirdim. Ve yaş farkı da... Kız tam 18'e basınca Cassio ile evleniyorlar. Adam 30 yaşında bir dul ve iki bebeği var. Karısı ölünce 2 gün sonra eş arayışına giriyor çocukları bakması için ve Giulia'nın ailesi bizim kızı öne atıyor. Açıkçası pasif bir Giulia okuyacağımı düşündüm ve beni yanılttığı için hem şaşırdım hem keyif almaya başladım. Mafya 'babasını' parmağında oynatmasını, kadın bebekleri ve onların da kadını benimsediği zamandan sonra adamın çocuklarla ilgili onu dışlaması ama kadının 'hayır ben senin karınım ve onlar benim de çocuklarım' diye üste çıkması hoşuma gitti. Her şeye rağmen çabaladı ve ailenin iplerini eline aldı. Yani Cassio'nun evdeki hesabı carsıya uymadı jfjfj Ve Cassio 'genç' karım demekten bıkmadı ben kriz geçirmekten bıktım. Anladık kız genç evlenmeseydin o zaman seninle mi uğraşıcaz. Bebekleri bende benimsedim bu arada çok tatlılar. İlk Cora okumam ve seveceğimi hiç düşünmemiştim. Sadece bu seriye devam edeceğim ikinci kitap daha iyiymiş. Yeni bir batağa düşmüşüm gibi hissediyorum...
