sara
@sxxrrqq
Okuyun derim1000Kitap
Uyarı! Bu incelemede herhangi bir edebiyatı övüp başka bir edebiyatı yerme ya da başkalarının okuma zevklerine laf atma amacı yoktur. Ben beğendim diye herkes beğenecek diye bir şey de yoktur; ancak objektif yorum yapma hakkına sahibim. O yüzden… tüh, çenem düştü. anyway, uyarı bitti.
Ben çoğu zaman 1k’yi kullanan kişilerden okuma zevkimin farklı olduğunu düşünürdüm ve bu sefer bunu çok ama çok net anladım. 
Natsume Soseki'nin 
On Gece Düşleri kitabını okumaya karar verdiğimde bir incelemelere bakayım dedim ve insanların sebepsiz yere puan kırdığını gördüm.
Mesela biri Japon edebiyatını ilk defa okuduğunu söylemiş ama buna rağmen “terimler yüzünden” puan kırmış. Oysa kitapta Japon kültürüne ait yalnızca birkaç kelime geçiyor: bir kimono, bir geyşa ve bir de avamochi. Avamochi zaten yazar tarafından açıklanıyor. Samuray da geçiyor ama samurayı da artık biliverin bir zahmet.
Birinin “edebiyat yok” demesine ise gerçekten çok güldüm. Edebi dil, süslü cümleler kurmak değildir. Benzetme yapmak, eski kelimeler kullanmak ya da cümleleri dolandırmak da tek başına edebi dil sayılmaz.
Edebi dil, dilin anlam üretme kapasitesinin bilinçli ve yoğun biçimde kullanılmasıdır. Yani dil, sadece bir hikâye anlatma aracı olmaktan çıkar; metnin kendisi hâline gelir.
Edebi dilde sözcükler rastgele seçilmez. Her kelime, ritmiyle, çağrışımıyla ve metin içindeki yankısıyla vardır. Cümlelerin uzunluğu, kesikliği, tekrarları ya da bilinçli boşlukları bile anlam taşır. Okur yalnızca “ne oldu”yu değil, “nasıl bir ruh hâlindeyiz”i de dilden hisseder. Düz anlatım bilgi verir; edebi dil hissettirir, sezdirir, bazen bilinçli olarak eksik bırakır.
Natsume Sōseki’nin On Gece Düşleri tam olarak bu noktada edebi bir metindir. Kitapta klasik anlamda bir olay örgüsü yoktur, karakterler uzun psikolojik çözümlemelerle
Natsume Soseki'nin On Gece Düşleri kitabını okumaya karar verdiğimde bir incelemelere bakayım dedim ve insanların sebepsiz yere puan kırdığını gördüm.
Mesela biri Japon edebiyatını ilk defa okuduğunu söylemiş ama buna rağmen “terimler yüzünden” puan kırmış. Oysa kitapta Japon kültürüne ait yalnızca birkaç kelime geçiyor: bir kimono, bir geyşa ve bir de avamochi. Avamochi zaten yazar tarafından açıklanıyor. Samuray da geçiyor ama samurayı da artık biliverin bir zahmet.
Birinin “edebiyat yok” demesine ise gerçekten çok güldüm. Edebi dil, süslü cümleler kurmak değildir. Benzetme yapmak, eski kelimeler kullanmak ya da cümleleri dolandırmak da tek başına edebi dil sayılmaz.
Edebi dil, dilin anlam üretme kapasitesinin bilinçli ve yoğun biçimde kullanılmasıdır. Yani dil, sadece bir hikâye anlatma aracı olmaktan çıkar; metnin kendisi hâline gelir.
Edebi dilde sözcükler rastgele seçilmez. Her kelime, ritmiyle, çağrışımıyla ve metin içindeki yankısıyla vardır. Cümlelerin uzunluğu, kesikliği, tekrarları ya da bilinçli boşlukları bile anlam taşır. Okur yalnızca “ne oldu”yu değil, “nasıl bir ruh hâlindeyiz”i de dilden hisseder. Düz anlatım bilgi verir; edebi dil hissettirir, sezdirir, bazen bilinçli olarak eksik bırakır.
Natsume Sōseki’nin On Gece Düşleri tam olarak bu noktada edebi bir metindir. Kitapta klasik anlamda bir olay örgüsü yoktur, karakterler uzun psikolojik çözümlemelerle
Aklım da ve notlarla her şey1000Kitap
Benim bir geleneğim var: Eğer bir seride potansiyel görmüşsem, mutlaka ilk ve son kitabına detaylı bir inceleme yazarım. Cassandra Clare’in Karanlık Sanatlar serisi de bu gelenekten nasibini alıyor.
-Çok fazla spoiler vermek istemeden yazdım. Hatalarım olabilir şimdiden özür.-
Cassandra Clare'in yeri bende çok çok ayrıdır. Hem yazım tarzı, hem de karakterlerin 'odun' gibi yazılmaması ve evrenlerinin mantık hatası olmadan çok güzel bir şekilde inşa edilmesi beni etkileyen unsurlar. İlk olarak Kılıç Kapan kitabını okumuş, ardından da her zaman duyduğum Ölümcül Oyuncaklar serisine başlamıştım. Yanılmıyorsam, ilk kitabına da bir inceleme yazmıştım. İlk kitaptan bu yana yazarın dili gerçekten çok gelişti. Ayrıca, bence bu iki dakikalık çatışma sahnelerini de çok güzel yazıyor. Karanlık Sanatlar serisinin ilk kitabı Geceyarısı Leydisinde ise, yazarın dilinin değişmeye başladığı rahatça gözlemlenebiliyordu.
İlk önce konuyu anlatıyım.-Spoilersız-
Geceyarısı Leydisi’nde hikâye Los Angeles Enstitüsü’nde başlıyor. Emma Carstairs büyümüş, çocukken kaybettiği anne ve babasının ölümünün ardındaki gerçeği bulmaya kafayı takmış. Resmî olarak ailelerinin ölümü Sebastian’ın yaptığı savaşla ilişkilendirilmiş olsa da, Emma bu işte başka bir şey olduğuna inanıyor. Onun yanında her zamanki gibi parabatai’si Julian Blackthorn var. Julian artık kardeşlerinin hem abisi hem annesi hem babası gibi; Livvy, Ty, Dru ve Tavvy’nin bütün sorumluluğu omuzlarında. Bu yük onu çok olgunlaştırmış ama aynı zamanda içten içe yalnızlaştırmış. Emma ile Julian’ın ilişkisi zaten çok yakın, ama aralarında parabatai kuralını tehlikeye sokacak türden duygular yeşermeye başlıyor.
Los Angeles’ta bir dizi cinayet işleniyor. Cesetlerde tuhaf, büyüyle bağlantılı işaretler var ve bunlar Emma’nın ailesinin ölümlerini
okumayi dusunuyorsaniz iptal edin dostlar1000Kitap
Mustafa Kutlu’nun Uzun Hikâyesi, ilk bakışta naif bir aşk ve yolculuk hikâyesi gibi duruyor. Ama satırların altına baktığında, karşına Türkiye’nin toplumsal yapısına, adalet arayışına ve sınıf çatışmalarına dair güçlü imgeler çıkıyor. Kutlu bunu bilerek mi yaptı, yoksa bu, halkın içinden bir karakteri yazarken ister istemez sızan gerçekler mi? Orası muallak. Ama hikâye, sade anlatımının altında epey dolu.
Romanın merkezinde, ismini asla öğrenemediğimiz bir “baba figürü” var. Solcu, onurlu, kendi adaletini kendi kurmaya çalışan bir adam. Eline silah almıyor ama her yerde haksızlığa kafa tutuyor. Bugün “komünist” dese bazıları, ama Kutlu onu daha çok “dürüst Anadolu delikanlısı” olarak sunuyor. Yani politik kimliği törpülenmiş bir halk kahramanı gibi. Bu da yazarın muhafazakâr perspektifini ele verir bir detay bence.
Ama kitabın politik derinliği, yazarın tercihiyle sınırlanıyor. Solcu bir karakter var ama ne bir örgüt ne net bir ideoloji var ortada. Sanki her şey “bireysel onur”la çözülecekmiş gibi… Halbuki 1950’lerden 70’lere kadar geçen dönem, Türkiye’de sınıf mücadelesinin ve siyasi kamplaşmaların en yoğun yaşandığı zamanlar. Bu gerçekler kitapta yok denecek kadar silik. Bu da Kutlu’nun bilinçli bir tercihi gibi görünüyor: Sistemi eleştiriyor ama onu devirecek bir kolektif bilinçten kaçıyor. Yani eleştirel ama asla devrimci değil.
Kitap boyunca asıl derdi neydi, ne anlatmak istedi, neyi eleştirdi, neyi savundu? Açıkçası cevaplar oldukça flu.
Dil sade, evet. Ama yer yer fazlasıyla duygusal ve romantize edilmiş. Bu da anlatının bazı yerlerinde hikâyeyi gerçeklikten koparıyor. Baba figürü o kadar idealize edilmiş ki, yer yer karikatürleşiyor. İyilik timsali, asla pes etmeyen, her koşulda haklı ve doğru olan bir adam… Bu kadar “düz” bir karakterin derinleşmesi zor. O
Okuyun.1000Kitap
Normalde inceleme yazmayı düşünmüyordum, alıntı yapmayı da ama birden yapmak istediğimi fark ettim.
Öncelikle şunu belirtmem lazım: Cinsiyet kimliği meselesinde çok hassas biriyim. "Bir kadın kadın gibi olmak zorunda, bir erkek erkek gibi davranmak zorunda" gibi yargılardan nefret ediyorum.
Bir kadın isterse ‘kadın gibi’ davranır, bir erkek isterse makyaj yapar, elbise giyer, kupe takar. Bu kadar basit. Diyelim ki bir erkek çocuğu küçükken kız gibi yetiştirildi ama sonra kendi kararıyla erkek gibi görünmek istiyor—bu konuda da susulmamalı. Aynı şekilde reşit bir bireyin, kendinden büyük biriyle, kendi iradesi ve rızasıyla bir ilişki yaşamasına da kimse karışamaz.
Erkeklere ve kadınlara dayatılan kalıplar beni boğmaya başladı. "Erkek küpe takamaz, kız kısa saç kestiremez. Kız oversize giyemez, vücut hatlarını belli etmeli. Erkek trip atamaz, duygularını gösteremez." Bu ne ya?
Ve bu yargıların çoğunu, ironik şekilde, kadın haklarını savunduğunu iddia eden kızlar koyuyor. İşte bu daha da sinir bozucu.
Neyse, şimdi asıl konumuza geçelim, çünkü ben bu konuda susamıyorum.
-Spoiler-
Peyo tarafından yazılan ve çizilen tek ciltlik, cinsiyet kimliği, aşk ve ergenliğin karmaşık duygularını cesurca ele alan bir yaoi/shounen-ai mangasıdır. Hikâye, romantizmin ve kişisel keşfin sınırlarında gezinen iki gencin içten ve bazen de acı dolu ilişkisini anlatır.
Ana karakterimiz Taiga, küçüklüğünden beri aktör olmak isteyen, daha belirgin tabiriyle kahraman olmak isteyen bir genç. Tabii bu yüzden okulunda drama kulübüne katılıyor. O gün de bir dans gösterisi var ve elbette o da gidiyor.
Taiga, okulun ilk gününde tiyatro kulübünden Maria’yla tanışıyor. Maria sahnede o kadar etkileyici ki, Taiga ilk görüşte ona aşık oluyor. Hatta ona okulun bahçesinden topladığı çiçeği veriyor ve
haklıyım bence ama neyse...1000Kitap
Şimdii, ilk önce okuma planım yoktu. 
eren oku animeye göre daha iyi falan dediği için okudum...-yoksa okumazdım,son zamanlarda malum konuyu ikide bir başa sarıyorbirde- Başka anlam için okumadım gerçekten. Kabul edebilirim yaz ayında az olsa da kafayı dağıttım, animeye göre mangası başkaydı sanki o derece farklıydı.
Neyse... Konuya geçelim. -spoi yok denecek kadar az.-
Utangaç bir öğrenci olan Toono, sadece erkeklerden oluşan yatılı bir liseye transfer olur. Okulda herkesin bir kulübe katılması zorunludur. Toono sporla ilgilenmediği için “fotoğraf kulübü” sandığı bir kulübe yazılır. Ancak burası aslında “Yarichin Bitch Club” adlı gizli-öğretmenler müşteri falan o derece gizli - bir seks kulübüdür.
Kulübün üyeleri okulda diğer erkek öğrencilerle cinsel ilişki yaşamakla övünen, uçuk ve özgür karakterlerdir. Toono, bu kulübün saçma, cinsel ve kaotik ortamına istemeden dahil olurken, bir yandan da sınıf arkadaşı Kashima’ya karşı hisler geliştirmeye başlar.
Seri, Toono’nun bu absürt ortamda hem kendi cinselliğini hem de duygusal yönlerini keşfetmesini konu alır.
İlk olarak, bu anime ciddiye alınmıyor gibi değil, gerçekten hiç ciddiye alınmamış. Senaryo, karakter, kurgu… hepsi sanki “ne kadar saçmalayabiliriz” diye masa başında yazılmış gibi. Hikaye sıfır derinlikte. Tamam, kimse Yarichin’den derin anlamlar beklemiyor ama bu kadar da yüzeysel, zorlama ve yapay olmamalıydı. Mizah denilen şey sürekli aynı noktaya saplanıyor: seks, seks, seks.
Görsel olarak da bana kötü geldi. Renkler göz yorar cinsten parlak, karakter dizaynları mangadaki karizmayı taşımıyor. Çoğu sahnede animasyon kasıyor gibi. Hele bazı mimikler var ki... insan düşünmeden edemiyor: “Bu sahneleri gerçekten biri onaylayıp yayına sokmuş mu?”
Seslendirmeler tamamen abartılı. Özellikle seks sahnelerinde
eren oku animeye göre daha iyi falan dediği için okudum...-yoksa okumazdım,son zamanlarda malum konuyu ikide bir başa sarıyorbirde- Başka anlam için okumadım gerçekten. Kabul edebilirim yaz ayında az olsa da kafayı dağıttım, animeye göre mangası başkaydı sanki o derece farklıydı.
Neyse... Konuya geçelim. -spoi yok denecek kadar az.-
Utangaç bir öğrenci olan Toono, sadece erkeklerden oluşan yatılı bir liseye transfer olur. Okulda herkesin bir kulübe katılması zorunludur. Toono sporla ilgilenmediği için “fotoğraf kulübü” sandığı bir kulübe yazılır. Ancak burası aslında “Yarichin Bitch Club” adlı gizli-öğretmenler müşteri falan o derece gizli - bir seks kulübüdür.
Kulübün üyeleri okulda diğer erkek öğrencilerle cinsel ilişki yaşamakla övünen, uçuk ve özgür karakterlerdir. Toono, bu kulübün saçma, cinsel ve kaotik ortamına istemeden dahil olurken, bir yandan da sınıf arkadaşı Kashima’ya karşı hisler geliştirmeye başlar.
Seri, Toono’nun bu absürt ortamda hem kendi cinselliğini hem de duygusal yönlerini keşfetmesini konu alır.
İlk olarak, bu anime ciddiye alınmıyor gibi değil, gerçekten hiç ciddiye alınmamış. Senaryo, karakter, kurgu… hepsi sanki “ne kadar saçmalayabiliriz” diye masa başında yazılmış gibi. Hikaye sıfır derinlikte. Tamam, kimse Yarichin’den derin anlamlar beklemiyor ama bu kadar da yüzeysel, zorlama ve yapay olmamalıydı. Mizah denilen şey sürekli aynı noktaya saplanıyor: seks, seks, seks.
Görsel olarak da bana kötü geldi. Renkler göz yorar cinsten parlak, karakter dizaynları mangadaki karizmayı taşımıyor. Çoğu sahnede animasyon kasıyor gibi. Hele bazı mimikler var ki... insan düşünmeden edemiyor: “Bu sahneleri gerçekten biri onaylayıp yayına sokmuş mu?”
Seslendirmeler tamamen abartılı. Özellikle seks sahnelerinde