Kendi kendime: ilk seferinde her birimiz kendi yolumuza gittik, tekrar buluşmak için kadere güvendik diyordum. Savaş zamanıydı, gizlenmek gerekiyordu, başka türlü yapamazdık. Bugün ise, mucize eseri birbirimizi bulmuştuk ve kendimizi yeniden kaderin ellerine bırakıyorduk.Ya kader bizden yana olmazsa? Ya Clara'yı bir daha görmezsem? Onun böyle gitmesine seyirci kalmakla, akılsızlık etmiyor muydum? Bir tokalaşma, ve hayatım, mutluluğum belki de sonsuza kadar uçup gitmiş olacaktı.