Kendi kendime: ilk seferinde her birimiz kendi yolumuza gittik, tekrar buluşmak için kadere güvendik diyordum. Savaş zamanıydı, gizlenmek gerekiyordu, başka türlü yapamazdık. Bugün ise, mucize eseri birbirimizi bulmuştuk ve kendimizi yeniden kaderin ellerine bırakıyorduk.Ya kader bizden yana olmazsa? Ya Clara'yı bir daha görmezsem? Onun böyle gitmesine seyirci kalmakla, akılsızlık etmiyor muydum? Bir tokalaşma, ve hayatım, mutluluğum belki de sonsuza kadar uçup gitmiş olacaktı.
... Ailelerin çocuklara düşüncelerini, o anlık sevinçlerini ya da kaygılarını belirten isimler vermeleri çok kötü bir alışkanlık. Herhalde siz de kabul edersiniz ki bir isim , insanın ömrü boyunca yazacağını yazabilmesi için bembeyaz bir sayfa olmalı.