Petersburg'da, sanki böyle bir adam orada hiç yaşamamış gibi, Akaki Akakiyeviç'siz kaldı. Kimsenin ilgilenmediği, değer verilmeyen bir varlıktı o; âdi bir sineği iğneleyip mikroskopla inceleyen tabiat bilgininin dikkatini bile çekemezdi...
Kısacası herkes bir eğlenceye koşarken sadece Akaki Akakiyeviç, hiçbir yere gitmezdi. Hiç kimse onu bir toplantıda gördüğünü söyleyemezdi. Yazıyla doyasıya oyalandıktan sonra yatmaya giderdi. Yattığı yerde, ertesi gün nasıl çalışacağını, Tanrının onu acaba ne gibi bir işle sevindireceğini düşünürken dudaklarına mutlu bir gülümseme yayılırdı. Yıllığına dört yüz ruble olan, kaderinden son derece memnun olan adamın sakin hayatı belki son günlerine kadar hep böyle geçecekti.
Hep aynıydı. Kimi zaman ufacık bir umut ışıltısı belirir gibi oluyor, kimi zaman da bir umutsuzluk denizi kudurmaya başlıyordu, ama hep aynıydı; Aynı acı, aynı keder, aynı iç sıkıntısı...
Bu hafta mı, gelecek hafta mı; bugün mü yarın mı? Sorun bundan ibaret! Belki de bugün, şimdi! Az önce aydınlıktı ortalık, şu anda karanlık. Şimdi buradayım, az sonra orada olacağım