estella goodwinn
@synapmoria
55 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Pinokyo hakkında bildiğim tek şey yalan söylediğinde burnunun uzadığıydı. Kitapta böyle bir şeyden bir iki yerde bahsediliyor, bu olayı bilmeden okumuş olsaydım kitap bittiğinde Pinokyo’nun yalan söylediğinde burnunun uzadığı aklımda bile kalmazdı herhalde. Pinokyo’nun iyi bir çocuk olma çabası ve her seferinde başının belaya giriyor olmasını okumak çok keyifliydi, gülerek okudum ve Pinokyo karakterini çok sevdim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Okuduğum her kitap bana önceden okuduğum bir kitabı, izlediğim bir filmi çağrıştırır, yaşadığım bir dönemi hatırlatır ya da yeni bir dönemin başladığını hissettirir. Kitabın çağrıştırdığı/hatırlattığı şeyin oluşturduğu hissin üzerimdeki etkisi çok büyük. Bir kitabı severek okumam da buna bağlı en çok. Fareler ve insanlarda olduğu gibi John Steinbeck’in bu kitabı da bana okurken çocukluk dönemimdeymiş gibi -belki umut dolu başlangıcı ve güneşli, okurken sıcak hissettiren bir ortamda geçiyor olmasından dolayı- hissettirdi. Steinbeck’e göre bu kitap evrensel bir fikri taşımakta, her okuyan bir çıkarım yapabilmeliymiş. 100 sayfalık bu kitapta değinilen birçok şeyin içinde, hayallerini gerçekleştirecek bir araç olarak geleceğe dair umudunun simgesi olmuş incinin, karakteri yıkıma götürmesi beni en etkileyen tarafıydı. “Bir hayal bir kere düşünülmeye görsün, öbür gerçeklerin arasındaki yerini alır ve bir daha asla yıkılmaz ama kolaylıkla saldırıya uğrayabilir.”
Kitaplar bittiğinde kendimi kitabın dünyasından atılmış, boşluğa düşmüş gibi hissederim. Yani o dünyada kitabın karakterleri yaşamaya devam ediyordur ama ben artık orada olamam, dışlanmışım gibi. Ama tamamen tek karakterin iç dünyasına odaklı ve bilinç akışı tekniğiyle yazılmış kitaplar bittiğinde o karakter hayatımdan çıkıp gitmiş, ben hayatıma devam ediyorum ve artık o benim hayatımda olamaz gibi, hayatımdan bir kişi eksilmiş gibi hissediyorum. Bu da öyle kitaplardan biri. Dazai'nin Yozo karakteri üzerinden anlattığı özyaşam öyküsü. “Yaşamım utançlarla doludur. İnsan yaşamının ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok.” diye başlıyor kitap. İç dünyasında mutsuz, depresif, isteksiz olan ama şaklabanlıklar yaparak insanlara bunu hiç fark ettirmeme konusunda oldukça başarılı olan Yozo. İnsanları anlamayan hatta onlardan korkan, insanları sevme yeteneğinin olmadığını düşünen bir karakter fakat mutlu ve normal bir insan rolü yaparak zaten yabancı hissettiği dünyada kendisine de yabancılaşmış. Yozo'nun sıkıntılı iç dünyası, hayata karşı tepkisizliği beni okurken mutsuz etse de okumaktan haz aldığım, çok akıcı ve yalın bir anlatımı olan bir kitaptı.
