salivaur
@syrmmd
brace for impact
Bakı
42 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
"Mənim üçün həyat, insanların nə düşündüyünü təxmin etməyə çalışdığım qorxulu bir teatrdan ibarət idi..."
Osamu Dazainin "İnsanlığımı yitirirken" romanını oxumaq, kiminsə gizli gündəliyini oxumaq kimi bir şeydir.
Osamu Dazainin avtobioqrafik xarakter daşıyan bu şedevri, baş qəhrəman Yozo vasitəsilə bizə cəmiyyətin ritminə ayaq uydura bilməyən, "normal" insan maskası taxmaqdan yorulan bir ruhun intiharını anladır.
Yozo uşaqlığından bəri insanları anlaya bilmir, onlardan qorxur və bu qorxunu gizlətmək üçün "təlxək" rolunu oynayır. Amma taxdığı maskalar onu xilas etmir, əksinə, özünə yadlaşdırır. Kitab boyunca bir insanın addım-addım öz ləyaqətini, ümidini və ən nəhayət, "insanlığını" necə itirdiyinin şahidi oluruq.
Bu əsər xoşbəxt sonluq və ya təsəlli vəd etmir. Əksinə, cəmiyyətin ikiüzlülüyünü və fərdin bu ikiüzlülük qarşısındakı çarəsizliyini soyuq bir şəkildə üzümüzə vurur.
Əgər insan psixologiyasının ən qaranlıq tərəfləri ilə üzbəüz gəlməyə hazırsınızsa, mütləq oxumalısınız.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Dəmiryolu Uşaqları Uzun zamandır bu qədər 'soft' və qəlbimi isidən bir hekayə oxumurdum...
Hekayə bir ailənin gözlənilməz bir hadisə nəticəsində şəhər həyatından qopub kiçik bir kəndə köçməsi ilə başlayır. Məni ən çox heyran edən üç əsas qəhrəman — Bobbi, Piter və Fillis oldu. Bu uşaqlar təkcə valideynlərinə qarşı deyil, hətta tanımadıqları insanlara belə böyük empatiya və açıq ürəklə yaxınlaşırlar.
Şəhərli, komfortlu həyatdan qəfildən kəndə və yoxsulluğa keçən uşaqların şikayət etmək əvəzinə, yeni həyatlarını bir macəraya çevirir, yeni dostluqlar qazanırlar. Bu dostluqlar ki, yaş fərqinə baxmır.
Dəmir yolunun onlar üçün sadəcə bir nəqliyyat vasitəsi deyil, ümidə və atalarına açılan bir qapıdır.
Uşaqların nə qədər çətin vəziyyətdə olsalar da, xeyriyyəçilik və ya kömək qəbul edərkən göstərdikləri o nəzakətli qürurunu da göz ardı etmək olmaz.
Onlar hadisələr qarşısında göstərdikləri cəsarət və soyuqqanlılıqla böyüklərə belə nümunə olurlar. Qazandıqları hər yeni dost onların bu səmimi qəhrəmanlıqlarına heyran qalır. Əsərin sonu isə sanki Bobbinin anasının yazdığı nağıllardakı kimi — işıqlı və gözəl bitir.
Əgər həm hüzünlü, həm də çox ümidverici bir klassik axtarırsınızsa, "Dəmir yolu uşaqları" tam o kitabdır.
Eh,Röyacan…
Bütün bu acılara dəyəcək eşq idimi bu?
Sahib olduqları məhəbbət aradan illər keçməsinə rəğmən hələ də ilk günki kimi olmağı o qədər təsirlidir ki. Bir-birini sevən iki 17 yaşlı yeni yetməyə qarşı həyat çox acımasız davranır. Həyat mı yoxsa xəstə ruh mu?)
Bəhməni ilk başlarda nə qədər qorxaq hesab eləsəm də, sonlarda artıq onun psixologiyası alt üst olmuş biri tərəfindən manipule edildiyini görmək, sevdiyinin ondan vazkeçdiyini düşündüyünü görmək onun bütün bu illər ərzində keçirdiyi hissləri təsəvvür etmək belə ağır gəldi. Amma təbii ki, Röyanın hissləri mənə daha yaxın oldu. Röyada sevdiyim xarakterlərdən biri o oldu ki, nə qədər romantik ruhlu olsa da, məntiqli davranır. Sevdiyi ondan imtina etdi deyə, o da özündən imtina etmir. Atasının onun üçün yaratdığı şansı əldən buraxmır. Yeni İngiltərədə həyata yenidən başlasa da, qəlbindəki dərd, beynindəki suallar da təbii ki, bir ömür onunla qalır. Volter.. əsərin ən safe place obrazı idi. Röyanı sevməsi, ona dəyər verməsi çox gözəl hiss etdirir.
Bir yandan da, düşünürəm ki, bu eşqin hər ikisinin ürəyində xal kimi qalmasının səbəbi “yersiz” ayrılmaları oldu. Zamanında üzləşsə idilər, ağıllarında bu qədər cavabsız sual qalmasaydı hər ikisinin də həyatı daha asan keçəcəkdi…
Yenə də dolanıb-gəlirik, alnımızda görünməz mürəkkəblə yazılan qismətə. Qismətdən artığını təəssüf ki, yeyə bilmirik :’)
“Ola bilməzdi ki, Məhini də kim isə bir xeyirxah insan qurtarıb mənim ağuşuma salaydı?!”
Kitab boyunca ən təsirli cümlə oldu mənim üçün. Sevgilərinin bu qədər cəfasını çəkib, səfasını çəkə bilməmələri, bu qədər bədbəxt sona layiq olmaqları o qədər incitdi ki. Var-dövlət eşqinə iki gəncin bədbəxt olmasına necə göz yummaq olar axı.
Roman bir çox xarakterin həyatından bəhs edir. Hər birinin probleminə yaxından şahid olmaq, kimin nə iztirab çəkdiyini görmək ayrı bir oxu zövqü verdi.
Fərruxun Məhini unutmadığı vurğulansa da, özünə yeni həyat qurma istəyi anlaşılan idi əslində. Amma empatiya hissim bu situasiyanı qəbul etmir )
Uzun müddət Orta Şərq ədəbiyyatı oxumaq istəmirəm
Qorxulu Tehran
Qorxulu Tehran
Bütün bu sınaqları bizə Allah bəxş etmişdi….
Osmanlı süqut etsə də, qadınlarının “entrika” qabiliyyəti davam edir :D
Dönəm romanı olduğu üçün, etdiklərini yarqılamamağa çalışıram, amma şeytanın ağlına çomaq soxandan sonra “Allahın təqdiri” havaları da biraz şey :D