Zehra
@szehraa
İki ömrüm olsun isterdim; biri okumak diğeri yaşamak için.
Sevmek, sevilmek. sevgi... İlk defa bu kitap sayesinde bu duyguların birer sanat olduğunu görebildim. Sanat ve sanat eserlerimizden oluşan silsile aslında hayat. Sevmek öyle hayatın kendisi. Tavsiye etmek bir kenara dursun bence okullarda zorunlu okutulması gereken bir kitap olarak müfredata eklenmeli. Bu kitabı okuduktan sonra sevgi sanatına olan bakış açınızın değişmemesi ve gelişmemesi söz konusu dahi değil. Ve... İlk defa doğru zamanda doğru kitapla tanıştım. Teşekkürler hayat!
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
O kadar sürükleyici bir kitap ki elinizden düşmesi kitabın bitmesi ile oluyor. En azından ben bi çırpıda bitirdim.
Adeta film izler gibi hissettiğim bir eserdi. Tam artık sonunu anladım dediğim anda yepyeni bir hikaye belirdi. Böylelikle şaşkınlığım ve merakım beni kuşatmış oldu. Tatlı bir aşk hikayesi. Ama asıl beğendim yönü kitabın; ne olursa olsun insanlık akması karakterlerinden. Sanırım ara ara bazı kesitler ve bazı olaylar aklıma gelecek ve bu kitap kendini bana hatırlatacak!
Salı günü yazar ile online söyleşiye katılacağım. Aslında söyleşiden sonra inceleme yazmayı düşünüyordum. Ama şuan taze bitti kitap hislerim olanca ben. Dinledikten sonra etkilendiğim düşünceleri değil şimdiyi hatırlamak istediğimi fark ettim.
Kitap iki farklı kişinin ağzından anlatılıyor. Meltem ve Selime Teyze. İlk önce birisi, sonra diğeri. İlk başta bu durum biraz önyargı oluşturdu. "Nasıl ya niye böyle yazmış ki ?" diye sorguladım biraz yadırgadım. Ama olay örgüsünü işlerken adeta örgü ilmekleri gibi kelimeleri de işlemiş yazar. O yadırgamam da cümlelerle beraber eridi gitti. Severim daha önce hep normal,olağan gelen durumların dehlizlerine bir kitabım rehberlik edip bizi götürmesini. Belki de yaşamadan hayatta aydınlanmayacak tünellerin içinde kitaplar mum işlevi görüyordur. Beynimin içindeki bir karanlığa daha ışık saçıldı. Kimsesizlik, yalnızlık ,yaşlılık... Sürekli kimsesizler yalnızlar ve yaşlılar içimde yaşadı kitabı okuduğum süreç boyu. Etrafımdaki insanlara, toplumda karşılaştığım insanlara daha bı başka daha bı merhametli baktım. En çok da kendime. Ağladım hem de ne ağladım sayfaların içerisinde Gözyaşlarım kime aktı bilmiyorum. Selime Teyze'ye mi ? Meltem'e mi ? Meltemin babanesine mi ? Kendime mi ? Sevdiklerime mi ? İnsanlığa mı ? Cevap vermesi güç. Fakat sonsuz bir kaynaktan akan (kalbimden) yaşlarım kadar etkilendim kitaptan. Öyle dalmışım kiii, kitabın kapağının aslında aşikar bir sonu içinde gizlediğini dâhi fark etmemişim. Aslında iyi ki de etmemişim. O sondaki farkındalık ... Meltemim dedenin ,babanenin sevgisini gerçek, doğal, aşikar ve tertemiz sevgisini tertemiz seven Fırat abim ile gördük ya işte artık biz de sevebiliriz değil mi ? İçimizdeki sonsuz sevme kapasitesi karşılık buldu! Teşekkürler romandaki her bir karakter ve Şermin Yaşar. Saygı
Sosyal medyada sürekli karşıma çıkan; kiminin övdüğü kiminin ise yerdiği o kitap bitti ve sanırım söz artık bende. Açıkçası kitabı ve yazarı hiç araştırmadan sadece popüler olduğu için aldım. Hatta ilk başta fiyatı pahalı geldi almaktan vazgeçtim sahaf abi indirim yaptı ve al dedi. Öyle olunca demekki okuman lazım Zehra diye kendimce bir düşünce telkin ettim, aldım. Konusu ölüm. Ne acı bir kelime... İşte yazar babasının ölümünden sonraki hislerini öyle güzel anlatmış ki çoğu sayfasında gözyaşlarıma hakim olamadım. Sevdiklerimiz, ailemiz hep bizimle olacakmış gibi hissediyoruz bu acı gerçeği hep zihnimizin bir yerlerine süpürüyoruz. Yazar tüm o halı altındaki süpürülmüş hislerimizi birbir sayfalara kazımış. Bununla yüzleşmek ve bu duyguları içselleştirmek epey zordu doğrusu. Bölüm bölüm adeta bir günlük okur edasında bir kitap. Okurken zihinsel olarak yormuyor. Çok bizden bir kitap. Sanki tanıdığımız biri sanki sohbet ettiğimiz biri gibi hissettiriyor. Fakat yine de öyle popüler olmayı hak ediyor mu? Sanmam. Ama pektabii okunmaya değer.
Okuduğum onlarca başyapıt eserlere inceleme yazmayıp bu kitabı seçmemin kendimce haklı sebepleri var. Güzel bir eser fakat bu kelime ile sınırlı. Adaşım... Zehra eğerki var olmuş olsaydın sana derdim ki bir kere aldatan bir daha aldatır, çok çabalayarak birisinin seni sevmesini sağlayamazsın, korktuğun şeyler seni esir eder ve asıl olarak kendi hayatın bir başkasının uğruna yok edilecek kadar değersiz değil. Sırrıcemal ahh başkasına yar olmayanın sana yar olacağını sandın, kandın en sonunda da hayatını yaktın. Suphi tamamen nefsinin arzularının peşinden sürünüp giden bir insana dönüştün. Okurken her seferinde ne kadar aşağılık bir insana dönüşmene şaştım kaldım doğrusu. İnsan işte içindeki duyguları yönetemeyince düştükçe düşüyor. Dilerim ki bu tarz karakterler yalnızca kitap sayfaları arasında kalır. Gerçek dünyamızda yerleri olmaz. Kıskançlık, nefret, kin, intikam. Ve kitap biter...
