En zorlayıcı dersimin vize sınavına iki günden az kalan bir zaman diliminde sabah erken kalkıp çalışma planı yaptığım için kolay uykuya dalayım diye arkadaşımın kitabını alıp on on beş sayfa okuyayım diye başladım. Şuan saat gece 3.21 kitabı bitirmiş inceleme yazıyorum. 22 senedir bu beş saatte ağladığım kadar ağlamadım. Bir insan beş saatte kaç duygu yaşayabilir en fazla? İşte o kadar duygu yaşadım. Kaç yaş büyüyebilir? Bunu bilemem ama beş saat öncemin çok daha küçük olduğunu söyleyebilirim. Yazsam o kadar çok şey yazarım ki... Ama bu kitabın derecesi çok yüksek o yüzden sadece okuyun diyebiliyorum. Okuyunca beni anlayacak ve hak vereceksiniz. Hayatımın planlamadan geçen en güzel en özel en derin beş saatiydi. Şu sıralar rövaçta olan psikologlarin çocukluğunuzla buluşun tavsiyesini bana yaşatan bir kitap oldu. Bazı sayfalarda gözlerimi kapatıp küçük Zehra yı izledim. Hafızamın gerilerinde tozlanmış hatıralarım canlandı. Ne kadar da güçlüymüşüm meğer ben dedim kendimle ilk kez bu kadar gurur duydum. Ez cümle artik hayatımı bu kitabı okumadan önce ve okuduktan sonra diye ikiye ayırıyorum.