"Ey insaf sahipleri ! Ben ve Olric sizleri sarsmaya geldik. Dünya tarihinde eşi görülmemiş bir duygululukla ve kendini beğenmişçesine ve kendini beğenmişçesine sanki bizden önce bir şey
söylenmemişçesinegillerden olmaktan korkmadan kapınızı yumrukluyoruz. Dilenciler krallığının en küstah soylusu olarak kişiliğimizi burnunuza dayıyoruz. Dinden imandan çıktık. Deli dervişler gibi saldırıyoruz. Açın kapıyı ! Biz geldik ! ...Sizi ağlatmaya ve burnunuzdan getirmeye geldik. Size dünyanın dörtten fazla bucağı olduğunu göstermeye geldik. Bitmez tükenmez sızlanmalarımızla ananızı ağlatmaya niyetliyiz. Ne demek oluyor incitmeden sezdirmeden acıtmadan duyurmadan anlatmak Selim ?"
Sayfa 542
Kendimi yeniden kendi hayatımın önünde bulmamak için ne kadar kaybolmaya çalışırsam çalışayım, o her yerde yine karşıma çıkıveriyordu. Yeniden kendi üstüme kapanıyordum.
Sayfa 510
Hep o küçücük dükkanında, onca yıl sonra bile çevresinde elinden geldiği kadar çok düş kırıklığı biriktirmeye çalışır gibiydi...
Sayfa 342
İnsan kadere iyice boyun eğdiğinde mutlu olmak için ufacık şeyler bile ona yetiyor.
Sayfa 273