Kötülük beni kötülüğe mecbur etti;
biliyorum, öfkemin ne olduğunu biliyorum:
fakat felaketler içinde dahi
ömrüm oldukça,
çılgın gözyaşlarım dinmeyecek.
Asil dostlarım, kimden, ne zaman,
yararlı bir söz duyacağım?
Hangi iyiliksever bana öğüt verecek?
Beni bırakın, bırakın, teselliye ihtiyacım yok,
zira ıstırabımın düğümleri çözülmez,
ıstıraplarımın sonu yoktur,
inlemelerim öylesine sonsuz.