Sana en güzel mısraları büyütmüştüm içimde,
Kağıda dökülmeyi bekleyen bir nehir gibi.
Mürekkebim hazırdı, kalbim ellerimde,
Bir tek senin gözlerin bozdu ezberimi.
Ben ki her acıya bir tanım bulurdum,
Her sevinci bir şiire sarar, uyuturdum.
Ama o kahvenin, o yeşilin, o sonsuzluğun karşısında,
Lügatte ne kadar kelime varsa, unuttum.
"Gözlerine şiir yazardım sevgilim,
Eğer kelimeler yetersiz kalmasaydı."
Şimdi hangi harfi yan yana getirsem eksik,
Hangi kafiyeye sığınsam, bir yanı yarım.
Bir bakışın var ki, anlatmaya yetmiyor dil,
Sessizce seyretmektir artık benim şiirim.
Çünkü bazı diller vardır, sadece kalple duyulur,
Ve bazı şiirler, ancak bir çift gözde okunur.